chris_gomel

Калі да мяне вернуцца з космаса мае згрызоты сумленьня, я ўжо надоўга, надоўга загразну ў гэтым сьмешным і незразумелым для мяне маленькім Сьвеце... А пакуль мая сьвядомасьць дваіцца, траіцца, я перастаю быць маналітам, я станаўлюся рознай, вучуся не думаць пра тое, дзе я была ўчора і што будзе заўтра. Атрымліваць асалоду ад кожнага імгненьня - вось яна якая, аказваецца, можа быць разнакаляровая рэчаіснасьць... І халера з гэтымі стандартамі!... One-day-living, yeah.

Захварэла. Паслязаўтра іспыт - не вучу, таму задача мінімум - гэта пра яго не забыць увогуле))) А ўвечары таго ж дня - Рыга. 

Зараз накаціла такая туга, што нават не магу ўзгадаць пазітыўныя моманты навагодняй ночы... Адчуваю сябе "па-новаму" у Новым годзе: нейкай бездапаможнай, блін. Напэўна, з-за таго, што захварэла, а няма каму сагрэць мне малака на ноч :( І з-за таго, што прыходзіць так мала смсак, можа, на святы варта было б узнавіць старую?...

А Новы год быў файным! У вясёлай кампаніі ў маленькім доміку ў лесе далёка ад вялікіх гарадоў. Сустракалі дзевяты год і нас таксама было дзевяць (калі не лічыць котку, якую ўзялі з сабой).

Столькі плюсаў і столькі мінусаў адначасова, што я пачуваюся, нібыта мая галава - гэта кубак гарачай гарбаты, а ўсе думкі і ўсе падзеі, што вакол мяне і ўва мне - гэта кавалкі цукру, якія нехта кідае ў гэтую гарачую гарбату, і ў мяне няма ніякай магчымасьці іх сабраць і асэнсаваць... У галаве - насычаны расчын думак, але ўсё так аморфна, так несапраўдна, што я ня веру ў тое, што гэта насамрэч і я не сплю. Але мне так спакойна, нібыта Бог вядзе мяне за руку.

Праз тыдзень я зноў чортвазьмі кудысьці лячу, у заплечніку валяецца Newsweek і польскі Wprost (які я, блін, чытаю і разумею!!!), заўтра трэба не разарвацца ад вострай патрэбы быць як на працы, такі ва ўніверы, столькі планаў, столькі ідэяў, мяне мала парыць тое, што я згубіла мабільную сувязь са светам, бо так яно і спакойней. За тыдзень трэба зрабіць столькі, колькі  раней я не рабіла ніколі...

Паслязаўтра думаю падлучыцца на Лайф. Хто таксама плануе, паведамьце: будзем трындзець ужо нахаляву, так жа рэкламуюць ужо, так рэкламуюць!...

Ненавіджу грэбаныя елкі ў горадзе.
Іх ставяць - і значыць вось ён, момант задумацца пра тое, дзе і з кім хочаш сустракаць Новы год.
Ненавіджу гэтае тупое планаваньне гэтай тупой ночы, якая ўсё роўна ніколі не бывае шчасьлівай.

... з былым аднакласнікам за жыцьцё, даўно не бачыліся. Мне гадзіны тры з розных ракурсаў апісвалі як херова ў Беларусі маладому спецыялісту, што ён хоча жыць добра і мець у далёкай перспектыве дом з басэйнам замест штукі баксаў заробку. Што трэба валіць адсюль, куды глядзяць вочы, пакуль яшчэ не позна, няма сям'і, свабода дзеяньняў, больш магчымасьцяў, гнуткасьці і мабільнісьці...

Пасля такіх размоваў хочацца скінуцца з высоткі. Таму што ён правы і ён пра гэта кажа, а я разумею, што ён правы, і маўчу, счапіўшы зубы да болю. Таму што люблю Беларусь, бляць.

Што вамі кіруе, калі вы апранаецеся ў ружовае?!

Слухайце, а шкада, што нацыянальнасць не закладаецца ў генах.
Вось я б з задавальненнем бы здала якісь аналіз на вызначэнне свайго паходжання...

Учора даведалася, што на маёй выбарчай акрузе знялася кандыдатка ад АГП, т.б. у мяне цяпер безальтэрнатыўная акруга.
А я вось доўга думала, ісьці ці не, потым нарэшце вырашыла праявіць сваю грамадзянскую пазіцыю, і тут наце!

У апазіцыі рэальна ідыёты. Слабакі. Байкот - дык трэба было адназначна гэта вырашыць спачатку і ўсім разам, а не кашу па талерцы размазваць! Гатова паспрачацца, Эўропа і так прызнае гэтыя выбары, дык навошта было здавацца: не выкарыстоўваць шанец, не біцца да апошняга, не арганізаваць назіранне, маніторынг??! Я вось зьбіралася пайсьці назіральнікам, а зараз... Ну што рабіць назіральніку ў безальтэрнатыўным участку??

Як звычайна - хто ў лес, хто па дровы! Не апазіцыя, а хер ведае што! Ну навошта тады крычаць, што няма шанцаў прабіцца ў парламент, калі вы самі гэты шанец пра%№раеце? Правы былі тыя, хто казаў мне гэта два с паловай гады таму...

На выбары не пайду.

Так ужо звыкла бачыць на вуліцы чалавека, які ідзе, трымаючы ў руках паперку А4, звычайна ў файле, хутчэй за ўсё, з пячаткай і з чыімсьці подпісам, ідзе - і шырока-шырока ўсьміхаецца, што сьведчыць аб тым, што гэтая паперка значыць для чалавека шчасьце: вялікае ці вельмі вялікае. Хутчэй за ўсё, грошы, ці паездка, ці шчасьце/здароўе блізкіх.

Вось вы кажаце, бюракратыя, бюракратыя... А іншы бок гэтага медаля - гэта простае шчасьце чалавека, зацьверджанае такой паперкай А4 у файле з пячаткай і з подпісам.

... няма нічога больш пошлага і руціннага, чым здымкі вясельляў.
Я вельмі спадзяюся, што я гэтым ніколі не буду займацца, бо гэта творчая пагібель.

Бачыш гэтых мужчынак-жанчынак з вялізнымі аб'ектывамі, якія здымаюць ва ўбогіх стандартных позах гэтыя маладыя пары - і тошна.

Ужо лепей у гарачыя кропкі ездзіць здымаць, насамрэч.

Няўжо гэты вар'яцкі дзень сканчаецца! Спаць, хутчэй спаць... Пачуваюся Гуфі з мульціка (дайце перапісаць, абяцаю гору прысмакаў).

• Цэлы дзень баліць галава.
• Даведалася, што, хоць і прыемным, але занятыя цэлыя выходныя.
• Заўтра - рана ўставаць. Першы тыдзень восені, а я ўжо не магу выспацца!
• Я на апошнім месцы на ibelarus.net. Я лузер.
• Не магу падзарадзіць здымач на заўтра, бо схадзіла за здымачом і не забрала зарадку, я алень, спадзяюся, батарэек хопіць...
• Нарэзала добра так колаў па горадзе з-за ўласнай бясконцай геніяльнасьці
• Захлопнулася на працы, ды так, што падняла ўсіх на вушы і мяне вызвалялі, ну проста як у кіно...
• Апафеоз: лівень за вакном, зараз ужо з маланкамі.
• І дурацкі ліст, ад якога хістанулася зямля пад нагамі, але ... я на нагах, ня бойцеся :) Хоць і хачу плакаць.

Учора была ў сваёй гімназіі. Перад выходнымі сыйшла ў сьлязах, спадзявалася, што нарэшце ўсё вырашыцца ў лепшы бок. Бо самой было ня вельмі, а яшчэ дзеці ў аську грукаюцца, пытыюцца, ці буду я ў іх весьці... У выніку зноў выйшла ў слязах. З 1 верасня, ляць.. Там атрымалася фіговая сітуацыя з гадзінамі: мне можна было браць толькі палову стаўкі (да 9 гадзін), а ўсяго там 22. Прыйшла новая настаўніца, якая неяк хітра будзе выкладаць інгліш і інфарматыку ў самых малых (6 і 7). Т.б. яна ўзяла сабе ўсяго толькі 6 гадзін, я, адпаведна, свае паўстаўкі, а яшчэ засталося 6 нічыйных гадзін, якія я б і рада была ўзяць, дык не давалі ("У нас - гімназія! Мы не можам браць студэнта больш, чым на паўстаўкі!")...

Я напэўна гадзіны паўтары прасідзела пад кабінетам дырэктаркі, якая прымала гасьцей, кветкі і ветэранаў, побач праплывалі са сваімі дзеткамі Паўлюк Быкоўскі, Алезіс з НРМа, Вінцук Вячорка (самыя пазітыўныя ўражаньні ад белмоўных бацькоў у калідорах!)  ...А я, як дура, бегала за ўсімі і прыставала: "скажыце нешта канкрэтнае", "ці доўга мне чакаць?", "давайце я вазьму хоць усе 22 гадзіны, толькі дазвольце!", "я хачу працаваць, я змагу, у мяне другая змена, гэта не будзе замінаць вучобе"!!! А яны... яны ўсе нібыта мяне не бачылі, займаліся сваімі паперкамі і ў лепшым выпадку казалі "Чакайце!"... А чаго чакаць?!

Урэшце, я на канях заляцела ў кабінет дырэктаркі і спытала ўсё ў лоб. З-за яе спіны пазіраў Лука, я адчувала ўсім нутром гэтыя два позіркі - ейны і ягоны, і яна мне адказала, што "калі заўтра з'явіцца настаўнік, які забярэ ўсе гадзіны, я вазьму яго!", а я падумала пра сябе: "Ну і чакайце гэтага настаўніка", а сама развярнулася і выйшла з кабінета, хоць яна і казала мне ўслед, маўляў, падыйдзіце заўтра... Проста брыдка: такое стаўленьне... Нібыта я апошні чалавек і не заслугоўваю простага разуменьня! Я ХАЧУ ПРАЦАВАЦЬ З ДЗЕЦЬМІ, я магу, толькі дазвольце!!! Ну... не дык не... я больш туды не вярнуся.

Вельмі-вельмі крыўдна, і цяпер я стараюся суцешыць сябе тым, што цяпер у мяне прыбавіцца часу для паездак... Але на душы неяк... пуста. Я буду вельмі сумаваць! Казалі мне, што дырэктарка - с%ка, дык я ня верыла, цяпер пераканалася на ўласнай скуры... :(

Лета прайшло...

( Чытаць пра маё Лета... )

Нічога ня ела з учорашняй раніцы.
Ад перажываньняў апетыту НЯМА. Няма і ўсё тут.
Нават ня ведаю, добра гэта ці дрэнна.

Дарога была ў сьлязах: як класна і незвычайна, калі даўні сябра на пероне далёкага горада ўручае табе пакунак з прадуктамі "на дарожку" і абдымае так пяшчотна, што потым ты сідзіш, лыпаеш вачыма, спрабуеш зразумець, што гэта было, адкуль гэта цеплыня і навошта яна табе зараз... Злізваеш свае слёзы з вуснаў і думаеш: "I can't stand th distance, I can't dream alone..."...

А чалавек глядзіць на цябе праз шкло з перона вачыма, поўнымі пяшчоты і прыкладае руку да сэрца...

Дапамажыце з Крымам! Не магу вызначыцца...
Хто дзе быў, якія КАНКРЭТНЫЯ месцы вартыя таго, каб там спыніцца?
Цікавяць месцы, дзе можна пажыць з намётам на лініі Алушта - Фарос. Пакуль схіляюся да Сімеіза, але там не была.

Цікавіць: чыстае дно+прэсная вада+наяўнасць дрэваў/ценю.
І як туды дабрацца, бо проста назва мястэчка мне нічога не скажа, мяркую.

Падумалася мне нешта, што зноў на Ліску ехаць будзе неяк звышбанальна ;)
Думаю.

Спарадычныя паездкі! Файныя, але спарадычныя... А я хачу лета!!!

Хачу, а яго не будзе. Няма і не будзе!

Падстрыглася. Валасы больш у хвосьцік не збіраюцца...

Хачу хадзіць па траве басанож, хачу купацца, хачу забыць пра працу, пра ўсё-ўсё-ўсё! Хачу чытаць кніжкі і гутарыць з сябрамі...
Эхх, не складаецца лета, не складаецца... Стамілася, а адпачываць не атрымліваецца.
Адзінота паглынае!!! Тыя, каго хачу бачыць, не тэлефануюць, а тыя, хто тэлефануюць, мне зараз непатрэбныя... А сама нікому тэлефанаваць не хачу... У-у-у-у-ууууу :'(((( Адзінота амаль матэрыяльная, яна тут, вакол...

Сёньня вясельле ў былой (калі можна так увогуле сказаць) лепшай сяброўкі: не паклікала... Лімітаваная колькасць гасьцей, я ўпісалася... Што ж, што называецца, мінус адзін... :(

Хачу за горад, хачу на раку, у лес, гуляць, гуляць, дыхаць, жыыыць, а тут... тут я хутка проста памру, узгадвайце сваю сяброўку час ад часу...

Можа хто-небудзь хоча са мной спынам у Львоў 9 зраначку? Гэта апошні шанец мяне ажывіць...

Менск, умыты дажджом...
Старыя сябры, знаёмая кавярня, амаль ужо зусім родны Менск...
Сьвятло і сьпевы недзе ўнутры...

Лета, сьпёка, прага зьехаць падалей, на мора, да яго шэпта і празрыстых кропляў на шчаках... Думкі і новыя ідэі... Свабода, паветра і сонца ў душы... Маланкі ў душы, успаміны ў сэрцы... Сіла рабіць нешта, моцнае жаданьне жыць, моцнае жаданьне быць...

Я адчуваю, што вярнуся.
Хаця нагоды для гэтага зараз пэўнай і няма. Проста неяк так.

Божа, сёньня сустрэла ТАКІХ людзей, ну проста АХ!!! Адыходжу ўвесь вечар, калі мяне праводзілі да прыпынку і пасадзілі на апошні аўтобус, я ехала і ўсю дарогу ўсьміхалася, насамрэч. А потым ад прыпынка да хостэла ішла пад жоўтым парасонам, упоцемках, пад моцным дажджом, і... і раптоўна нешта зразумела. Зразумела, што цяпер усё будзе інакш. На падсьвядомым узроўні, інтуітыўна, але... яно ж так спачатку заўсёды і бывае.

Вось кажуць "не загадвай", "не загадвай"... Не загадвай, бо не спраўдзіцца. А я вазьму і загадаю. Бо ўсё, што я задумваю, у мяне здзяйсняецца. І на гэты раз! Галоўнае шчыра гэтага жадаць...

Увесь вечар сьмяялася і на маё ж здзіўленьне дужа добра размаўляла па-ангельску. Праз пяць чатыры шэсьць гадзін самалёт на радзіму. А я... а я ўжо не хачу злятаць. Не ў сэнсе "дамоў", а ў сэнсе "адсюль". А яшчэ ўчора вельмі хацела.

Хачу навучыцца не толькі слухаць, але і чуць людзей.
А сёньня якраз зразумела, наколькі гэта цікава :)))
І яшчэ шмат чаго.

... час перамен!!! ;) Імпрув ёсэлф, такскзць ;)