chris_gomel

 Зайшла ў Варшаве ў дзіцячую краму. Па інэрцыі. Можа, сястры падарунак зазырыць, можа, так проста... Ногі панеслі самі.

І вось стаю я перад гарой мяккіх мядзьведзяў. Пацягнула аднаго за лапу, а ён зусім не мядзьведзь, а лось! Калядны :) Ну, я яго са спіны бачу. Разварочваю. І слупянею. На мяне пазіраюць ВОЧЫ. Зусім як жывыя. Я стала, як у зямлю ўкапаная. Стала шукаць кошт, знайшла тое, што цацка - брытыйская. Кошт мне знайшла дзяўчына на касе - 35, кажа, злотых. Трохі больш за 10 бэ. Ну, думаю, купіць трэба. Ну проста так прышчыміла: глядзяць на мяне гэтыя вочы, дзіўна зробленыя такім чынам, што як лася не разварочвай, ён на мяне глядзіць, хоць страляй!!!

Ну і стала я ў чаргу. Стаю, лася ў руках трымаю, а ён мне ў вочы глядзіць, сабака. Самоооотна так глядзіць. Але ў галаве круцяцца думкі, што гэта палова грошай, што ў мяне ў кішэні. У выніку я дастаяла амаль да касы, ... развярнулася, пайшла назад да каробкі з мядзьведзямі. Развярнула яго спіной. Закапала ў мядзьведзі. Сыйшла. Не абарочваючыся. Баялася, што вылязе і зноў на мяне паглядзіць... 

Я ўжо пісала раней пра "празарлівасць" і здольнасць Сяргея Грыца трапна ляпнуць (не са зла, а выпадкова!) наконт смярцей...
Як там кажуць? Адзін раз - нічога, два - супадзеньне, тры - заканамернасьць...

Першы раз ён ляпнуў пра магчымае падзеньне самалёта: самалёт у Арменіі-ткі ўпаў... Потым - пра "калі памрэ Казуліна - усім спатрэбяцца яе здымкі!" - і праз пару дзён яна-ткі памірае... Але... але сёньня ён прывёў прыклад, калі разбіралі на БК здымкі людзей, "вось, калі б вы здымалі кагосьці знакамітага - а назаўтра ён помер, напрыклад, Ніла Гілевіча..." І зараз, чытаючы фрэндстужку пра тое, што Ніл Гілевіч у рэанімацыі, мне рэальна страшна. Трэба яму прапанаваць усё ж пра Лу паразмаўляць наступным разам... і быць асцярожней з такімі прыкладамі. Нешта тут не так.

ЗЫ. Я ў захапленьні ад Грыца і ад Лянкевіча. Ад абодвух па-рознаму. Цудоўныя людзі, файныя фатографы! Буду фотакорам, вырашыла :Р

Апошнім часам для мяне ладзяць пэрсанальны флэшмоб у выглядзе адной і той жа фразы: "У вас з Дарашкевіч ёсць нейкія падобныя рысы твару!"





Сапраўды?!?

Нешта сёньня мяне пацягнула пашукаць старых знаёмых у кантакце... Літаральна сідзела ў руках са старым нататнікам! :) Каб хоць кагосьці знайсьці... У выніку, я знайшла цудоўны сайт гомельскага мастака Валерыя Ляшкевіча, які звычайна тусуецца (тусаваўся?... не бачыла даўно...) на рагу паміж драмтэатрам і бакавым уваходам у парк, да Сожа... У яго своеасаблівае бачаньне сьвету, і сам ён вельмі цікавы чалавек. І толькі зараз я зьвярнула ўвагу, што назовы карцін амаль усе беларускаю... Цяпер зразумела. Дарэчы, сайт стварыў адзін з маіх лепшых сяброў, але нас раскідаў лёс, і мы не бачыліся ўжо некалькі год...

А яшчэ я знайшла знаёмых, зь якімі гуляла малая ў двары ў Гомлі, сваё першае каханьне ;), яшчэ аднаго старога сябра, карацей... Вечар працяты ўспамінамі, так цёпла... І нават да тых, зь кім мы грызьліся ў дзяцінстве ці недалюблівалі адно аднаго, - нават да іх мяне цягне са страшнай сілай... Старэю Сталею?...

Кроспост у by_trash


 

1. Крама ў пераходзе ад мэтро да вакзала
2. Белсвісбанк, Лагойскі тракт 30.12.2007

Сёньня, каля 19-00 я моцна адчула, што я шчасьлівая.
Проста ішла па вуліцы і адчула. Странна, хваля цеплыні, - і шэрыя дамы навокал набылі колер...
Не, гэта зусім ня значыць, што раней я не была шчасьлівая: проста зараз я спазнала гэтае пачуцьцё поўнай сілай...
Вось дык странна :)

ЗЫ. Новы год прайшоў вельмі ардынарна. Але я не заганяюся :) Мяне грэе пачуцьцё даўгачаканых сустрэч і здзяйсьненьняў, якія мяне чакаюць у гэтым 2008 годзе... Я проста гэта ведаю, не пытайце :)

Усё. Я прасякнулася духам Каляд... Яно ў паветры, яно побач... Сьнега няма, блін.
Я хачу паставіць удома елку! Купіць да яе гірлянду ліхтарыкаў, шарыкі і пакласьці пад яе падарункі... І менавіта на каталіцкія каляды! Цягне схадзіць у касьцёл... Можа пахрысьціцца напярэдадні Каляд, м?

Вось гэтая безадрасная пяшчота, прызнаньні ў каханьні ў пустэчу - адкуль?

...Даражэнькія, а дайце хто-небудзь якія-небудзь ладныя амэрыканскія Christmas Songs перапісаць, малю! Каб сьветла і рамантычна было, песьні для поўнага ажуру ;)

Ледзь не забылася! Бо дзеля мяне ўжо гэта вельмі звычайна))))

Сёньня роўна год, як я размаўляю па-беларуску!

Адзін з лепшых год у жыцьці. Унікальны пакуль што для мяне год. Так дзіўна, што адзін раптоўны крок можа цалкам зьмяніць сьветапогляд і ўнутраны сьвет. Нажаль, роднай усё роўна дзеля мяне застаецца расейская. Але толькі доўгая практыка дазволіць мне ведаць беларускую гэтак жа дасканала, як родную=зробіць яе сапраўды маёй роднай.

Дарэчы, ў мяне было дзьве "6" у атэстаце: па фізкультуры і па беларускай мове. Хто б тады сказаў...))

Я ўвесь дзень не магу знайсьці спакою!
Мяне літаральна калоціць, ліхаманіць, чырвоны твар і халодна рукам...
У галаве нейкі вакуўм.
Ступар.
... І дурное хваляваньне!
А ртуць у градусьніку марудна, рыўкамі паўзе да 37...

Ой, знайшла файную рэч у нэце: канвэртар валют.
Пагулялася з беларускім рублём, і гэта атрымалася дужа сьцёбна.


Аказваецца, 1 беларускі рубель - гэта:

Заўсёды думала, чаму ў нас у судзе не клянуцца на Бібліі, а ў Амэрыцы ды на Захадзе такая традыцыя існуе?

Усё ж ткі, вельмі разумнымі былі скаты бальшавікі... Як гэта важна - забіць у чалавеке Бога. Зьнішчыць, зруйнаваць цэркві ды касьцёлы, зрабіць рэлігію па-за законам, а значыць, зрабіць па-за законам МАРАЛЬ і ЧАЛАВЕЧНАСЬЦЬ! А потым з любым народам бяз Бога можна зрабіць усё, што заўгодна.

... Зь якім гонарам зараз мае равесьнікі кажуць мне, што яны атэісты! І яны гэта лічаць нормай. "Рэлігія - опій дзеля народу!" Анягож!

- Чаму ты ня хочаш схадзіць у касьцёл?
- Мне гэта непатрэбна.

Я ня веру шмат каму, хто мяне акаляе. І асабліва бянтэжыць тое, што ў судзе ў нас ня прынята клясьціся на Бібліі казаць праўду... А калі ў чалавека нічога сьвятога, ён прадасі родную маці, і сябра, і радзіму... І гэта вельмі страшна.

... Гэта праблема, бо ў нас не Рассіруссія, а Беларусь, і тое, што нашуюінтэлігенцыю ўсю пусьцілі "пад нож" у канцы трыццатых і парадзіла восьгэтую вялічэзную колькасьць недалёкіх, якія лічаць, што размаўляць"по-русскі" - адзіна правільны варыянт. А беларускую прыціскаюць з усіх бакоў, хаця людзі, хоць на ёй і не размаўляюць, але любяць яе ў асноўным, і калі б стварыліся ўмовы ў дзяржаве, якія б вымагалі ад людзей веданьня беларускай, беларускамоўную адукацыю і як умова паступленьня на працу - людзі б вучылі! Я не раз чула такое ад сваіх сяброў! Але мова гнабіцца, лічыцца "няправільнай" і "быдляцкай" - ВОСЬ ГЭТА ПА-ВАШАМУ, КРУТА і БЕЗ ПРАБЛЕМ?!!

Пякуча: А я основную идею понял. А беларуский читаю впервые. Читал с изумлением.

Яшчэ ўчора ўвечары, выходзячы з факультэта, выявіла, што сьнег ахінуў наўпрост усё навокал: дрэвы, вуліцы, масты, ліхтары, рэльсы трамваяў, дахі дамоў... А якраз увечары, калі гэта ўсё ПАДСЬВЕЧВАЕЦЦА, якім, халера, становіцца КАЗАЧНЫМ гэты шэры сумны Менск!!!

Цяпер штовечар іду дадому ў поўным замілаваньні, гляджу навокал, радуюся, упітваю ў сябе гэты ЗІМОВЫ ЧАРОЎНЫ настрой, углядаюся ў твары людзей, яны па-новаму сьветлыя і такія ж зьдзіўлена-радасныя, як, напэўна, мой...

За апошнія двое содняў выпала каля 15 см сьнегу.
Праца кіпіць, ні хвіліны вольнай.
Хутка сэсія.
Крэатыў... Крэатыў!!! Засыпаю і прасыпаюся ў галаве з кніжкай...
... Са мной знаёмяцца на вуліцы!
Сіджу дапозна, але... высыпаюся :)

Прабачце... Накапілася.

...The biggest lie you ever told - your deepest fear bout growin old
The longest night you ever spent - the angriest letter you never sent
The boy you swore youd never leave - the one you kissed on new yearss eve
The sweetest dream you had last night -- your darkest hour, your hardest fight

I wanna know you - like I know myself...

Было набыта дзьве пляшкі Кока-колы.
Адна ў Польшчы, другая - тут.
... Ох і лайно гэная беларуская кола, скажу я вам! :(

    Мая восень шамаціць аранжавым лісьцем, які ганяе вар'ят-вецер па шэрым-шэрым, дзіўным-ціхім хмурным горадзе... Гэты гук пераплятаецца з такімі ж шэрымі і такімі ж хмурнымі думкамі гэтак жа, як тонкае лятучае павуціньне апошніх цёплых сонечных дзён і струны апошніх ледзь цёплых сонечных промняў сплятаюцца з маімі выгарэлымі ад летняга сонца валасамі. Хочацца ўзьняцца вышэй над гэтым Горадам-Казкай, Горадам-Сном, узьняцца вясёлкай, чарадой белых птушак, сьвежай навальніцай і акрыяць, ачуняць, стаць жывой разам зь ім.
    Гэтая восень салодкая на смак, з ледзь чутным горкім прысмакам, яна пахне мокрым асфальтам, менскім мэтро, цыгарэтным дымам з вішнёвым водарам... На смак яна горкая, як сухі парашок какавы, халодная і аскомістая, як несаспелы вінаград, як Марціні з лімонным сокам.
    Калі б восень можна было памацаць, яна б апынулася гладкай і коўзкай, як шкляны шарык, халоднай, але, калі патрымаць у руцэ падаўжэй, адчулася бы мая ўласная цеплыня... Узьнікла б пачуцьцё, падобнае на тое, калі гладзіш мокраё, замёрзлае малое кацяня, што дрыжыць і на ўсё горла мяўкае.
    ... У гэтай восені моцнае пачуцьцё спазьненьня на цягнік і адарванасьці ад кантэксту, ад мінуўшчыны. Робіцца ўсё ўсьляпую, паводле пачуцьцяў, на свой страх і рызыку. І непакояць невядома адкуль узятыя згрызоты сумленьня: невядома за што, проста так, проста таму што восень, проста таму што прайшло чарговае яскравае і душэўнае лета, пасьля якога ўпершыню ў душы пустэча...

... ажно настрой узьняўся. Цяпер можна і спаць ;)