chris_gomel

У мяне ёсць мара: калі ў краіне стане ўсё больш-меньш ліберальна, заснаваць прыватную белмоўную школу з эксперыментальнымі методыкамі навучання.

Ну вось хоць ты страляй, хачу працаваць з дзецьмі, а ў сучаснай Беларусі працаваць за капейкі, быць мэмберам "Белай Русі", атрымліваць "Ганаровыя граматы" і трываць маразм вертыкальнага кіравання нацыянальнай адукацыяй няма аніякага жаданьня... Хочацца даць дзецям свабоду самавыражэньня, адмяніць форму, скасаваць усе тупыя правілы і абмежаванні, БРСМ не падпускаць да школы на гарматны стрэл... Індывідуальныя планы, творчы падыход... Эххх....

Вырашыла сваю праблему тугі па сваіх экс-вучнях: прапанавала сустрэцца адной з улюбёных вучаніц :) Шчасьлівая, чакаю :)

Гумарыстычны сайт ПДРС, што называе сябе парталам Прыднестроўска-Данецкага Рабочага Саюза, зладзіў віртуальную выставу дзіцячых малюнкаў "Вясёлы танк", прысвечаны ўзброенаму канфлікту на Каўказе. Па словах рэдакцыі сайта, на суд грамадскасці прадстаўлены мастацтвы "найбольш палітычна падкаваных дзяцей рабочых", якія шырока адгукнуліся на падзеі ў Паўднёвай Асетыі. ПДРС адзначае, што дзеці рабочых ў сваіх палотнах "аблічаюць грузінска-украінскую ваеншчыну і кляймяць злачынствы фашыстаў".

Але на маю думкі, тут, ппц, не да сьмеха ўжо, тут плакаць трэба...

 

( Глядзець далей... )

Учора была ў сваёй гімназіі. Перад выходнымі сыйшла ў сьлязах, спадзявалася, што нарэшце ўсё вырашыцца ў лепшы бок. Бо самой было ня вельмі, а яшчэ дзеці ў аську грукаюцца, пытыюцца, ці буду я ў іх весьці... У выніку зноў выйшла ў слязах. З 1 верасня, ляць.. Там атрымалася фіговая сітуацыя з гадзінамі: мне можна было браць толькі палову стаўкі (да 9 гадзін), а ўсяго там 22. Прыйшла новая настаўніца, якая неяк хітра будзе выкладаць інгліш і інфарматыку ў самых малых (6 і 7). Т.б. яна ўзяла сабе ўсяго толькі 6 гадзін, я, адпаведна, свае паўстаўкі, а яшчэ засталося 6 нічыйных гадзін, якія я б і рада была ўзяць, дык не давалі ("У нас - гімназія! Мы не можам браць студэнта больш, чым на паўстаўкі!")...

Я напэўна гадзіны паўтары прасідзела пад кабінетам дырэктаркі, якая прымала гасьцей, кветкі і ветэранаў, побач праплывалі са сваімі дзеткамі Паўлюк Быкоўскі, Алезіс з НРМа, Вінцук Вячорка (самыя пазітыўныя ўражаньні ад белмоўных бацькоў у калідорах!)  ...А я, як дура, бегала за ўсімі і прыставала: "скажыце нешта канкрэтнае", "ці доўга мне чакаць?", "давайце я вазьму хоць усе 22 гадзіны, толькі дазвольце!", "я хачу працаваць, я змагу, у мяне другая змена, гэта не будзе замінаць вучобе"!!! А яны... яны ўсе нібыта мяне не бачылі, займаліся сваімі паперкамі і ў лепшым выпадку казалі "Чакайце!"... А чаго чакаць?!

Урэшце, я на канях заляцела ў кабінет дырэктаркі і спытала ўсё ў лоб. З-за яе спіны пазіраў Лука, я адчувала ўсім нутром гэтыя два позіркі - ейны і ягоны, і яна мне адказала, што "калі заўтра з'явіцца настаўнік, які забярэ ўсе гадзіны, я вазьму яго!", а я падумала пра сябе: "Ну і чакайце гэтага настаўніка", а сама развярнулася і выйшла з кабінета, хоць яна і казала мне ўслед, маўляў, падыйдзіце заўтра... Проста брыдка: такое стаўленьне... Нібыта я апошні чалавек і не заслугоўваю простага разуменьня! Я ХАЧУ ПРАЦАВАЦЬ З ДЗЕЦЬМІ, я магу, толькі дазвольце!!! Ну... не дык не... я больш туды не вярнуся.

Вельмі-вельмі крыўдна, і цяпер я стараюся суцешыць сябе тым, што цяпер у мяне прыбавіцца часу для паездак... Але на душы неяк... пуста. Я буду вельмі сумаваць! Казалі мне, што дырэктарка - с%ка, дык я ня верыла, цяпер пераканалася на ўласнай скуры... :(

Дылема.
Fucking system!!! У гімназіі давялі да слёз. Ішла туды ўладкоўвацца назад, ТОЛЬКІ дзеля дзяцей, т.б. я ішла з надзеяй, што мне дадуць тыя класы, у якіх я вяла раней. Ну і праблема з размеркаваннем... Мне патрэбна зараз ЛЮБОЕ афіцыйнае месца працы, адкуль я магу прынесьці паперку ў дэканат, каб мяне туды размеркавалі ў красавіку на наступныя два гады (fuck! fuck! fuck!!!!).

У выніку спачатку было ўсё зашыбісь, усё так, як я хацела, але ў апошні момант заявілася яшчэ адна выкладчыца, якая хоча забраць маіх малых ("я так давно не преподавала... пусть ОНА возьмёт старших!"), мала таго, яна будзе лічыцца "асноўнай" настаўніцай, т.б. мне можа нават не застацца гадзін пасля таго, як яна абярэ сабе класы! Я проста, проста ў шоку. Ішла з гімназіі і ліла слёзы. Сама ня ведаю, з-за чаго. Напэўна, з-за таго, што не хачу вяртацца туды, бо гэта будзе забіраць мой час, даваць мала грошай, з-за таго, што я не пабачу маіх класных дзетак, што мне прыйдзецца шукаць нейкую фіктыўную кантору, якая дасі мне паперку для дэканата, каб я магла працаваць, дзе я хачу... ламаць сабе мозг, як абыйсьці размеркаваньне...

РАТУЙЦЕ...(((

Няма словаў. Толькі думкі. І фота.
Дзякуй, radaslava  і ўсім астатнім файным пазітыўным людзям з my_dzieciam  :)

Чаканне цуда

Эстонія, 2007
Паглядзела ўчора сабж.
Гэта нерэальны трындзец!!! Я шакаваная. Хоць там ніякіх жахаў не было, але я пад моцным уражаннем. Столькі негатыўных эмоцый... Прамільгнула нават думка саскочыць з гэтага адукацыйнага элеватара, пакуль яшчэ не позна, раз у школьным асяродку зараз бывае і такое... Фільм грунтуецца на рэальных падзеях, і гэта самае жахлівае...

І ўсё ж, я лічу, у гэтай трагедыі вінаватыя дарослыя. Блін, рэальна страшна за сваіх будучых дзяцей...

Сёньня распавядала дзеткам-шасьціклашкам пра гугл, пра перавагі мазілы і оперы перад эксплорэрам, пра Вконтакте.ру ды Аднакляснікі.ру, а таксама пра аську і скайп. Наперад, маладая порасль! ;))

ЗЫ. А калі адзін з класаў асабліва разкрычаўся і стаў мне замінаць весці ўрок, я сказала: "Так! Будзеце мне перашкаджаць - сыйду ад вас у верасні!"
... Гэта было жорстка, бо ... бачылі б вы іх вочы!!! У мяне ажно сэрца стала...

Я люблю дзяцей, але тут уважуха за крэатыў!!!
via net_kot
"Иду за хлебом, вижу, как двое каких-то сопляков лет 9-12 таскают кошку за хвост и пытаются что-то ей подпалить зажигалкой. Кошек люблю, детей не очень, а потому натягиваю сварочные очки, носимые обычно на лбу вместо ободка для волос, наматываю на лицо арафатку, трясу башкой,чтобы волосы рассыпались, и становлюсь страшным, как герой Тромы. Подкрадываюсь к гаденышам, хватаю одного за ухо (второго не поймал) и рычу что-то вроде "аааа, я педофил, я утащу тебя к себе, накачаю героином и заражу спидом!!!" как можно более невнятно, но угрожающе.

Бедные дети. Один, убегая, налетел на столб, второй орал так, что люди из окон высовывались.

Решил компенсировать животному моральную травму. Купил в магазине каких-то дешевых сосисок за 31.50, кошки их с удовольствием жрут, как ни странно."

- **** ****, ведаеце, 7 "А" так вар'яцеў учора, я ня ведала, як іх супакоіць!
- (задумліва) Асьцярожней трэба з гэтым 7 "А"... Там клас - адні "бэнээфаўцы": калі будзеце на іх крычаць - заснімуць на камеру і выкладуць у інтэрнэт!

* ... Спаўзаю пад стол!*

Дарэчы, пра інтэрнэт - так і ёсьць. Адзін кемлівы хлапец з гэтага класа наздымаў ладных мувікаў на мабілу, як на іх страшна аруць на ўроках кшталту "Снімі кольца, я сказала!!! Ты в гімназію прішла!!!"... Жэсьць проста.

Паставілі мне 10 за практыку ў школе :)

... А потым схадзіла на ўрок - наарала на дзяцей. Увесь дзень балела з-за гэтага башка і загрызала сумленьне ;о/ Яны проста страшэнна лямантавалі і балдзелі на ўроку, а ў мяне, панімаш, новая тэма для іх была падрыхтавана!... Блін, класна быць настаўнікам, толькі мала плацяць толькі я надта эмацыйная... Калі б не пачала павышаць голас, пачала бы плакаць, гы :) Трэба як-небудзь паспрабаваць і паглядзець на рэакцыю ;)

Пачалася вучоба ва ўнівэры. Вольнага часу цяпер у мяне НЯ-МА. Аб-са-лют-на :(((

... Мае шасьцікласьнікі падаравалі мне баговачку і павіньшавалі з Днём Сьвятога Валенціна!!!

ШчАСьЦе ;)

ЗЫ. Паехала ў Львоў.

Якія эмоцыі выклікае ў вас гэтае 4-х гадовае дзяўчо?

Гісторыя амэрыканскай дзюймовачкі

Уладзіслаў Крапівін
Той бок, дзе вецер
Аповесьць

Частка першая. Жнівень

Уночы грымнуў норд-вэст.  Ён ударыў так, што некалькі шыферных плітак сарваліся з даха і загрукалі аб драўляны ганак. Застагнала расхістаная брама. Потым, калі першая хваля ветру зышла і ён зрабіўся раўней, Уладзя пачуў гудзеньне правадоў. Яны дрыжэлі ў плынях паветра, як басавыя струны, і нізкі гук іх пранікаў скрозь шум бліжэйшых дрэваў і бязладнае, нібы перастрэлка, бразганьне весьнічак.

   Уладзю захацелася падняцца на паддашак і праверыць стрэлку флюгера. Але ён пабаяўся разбудзіць бацьку. Бацька ж абавязкова прачнецца ад асьцярожных Уладзіных крокаў. Не, хай ужо сьпіць, ён і так лёг зусім нядаўна. Уладзя яшчэ чуў несастылы пах апаленай газэты, якой бацька накрываў лямпу, калі сядзеў над чарцяжамі.

   Уладзя намацаў коўдру, што ўпала на падлогу, нацягнуў яе да падбародка і стаў марудна засынаць пад шум таполяў і гудзеньне правадоў. "Цыклон з паўночнага захаду", - падумаў ён скрозь дрымоту. Зараз ён ужо і бяз флюгера ведаў, зь якога боку прыйшоў вецер.

   Цемра, нібы сьцены чорнага намёта, уздрыгвала пад ветрам. І вось нарэшце ён прабіў яе, раскінуўшы рэдкія аранжавыя іскры. Яны вырасьлі, пераўтварыліся ў зыркія шары з пухкімі промнямі і затанчылі вакол Уладзі, раскідваючы цемру на шматкі. Так заўсёды пачынаўся самы добры сон.

   Але зараз у яго ўблыталася нешта чужое і нядобрае.

   Аднекуль з глыбіні данесьліся шоркія крокі цёткі. "Прыехала ўжо! -

незадаволена падумаў Уладзя.  - І калі пасьпела?" Марудна і рыпліва цётка загаварыла здалёк:

   - Прадзіравіў дах-та.  Панаўтыкаў усялякіх палак. Усё не як у людзей! У іньшых-та ўжо, калі не даў Гасподзь...

   - Чаго не даў?  - падымаючыся, ціха запытаўся Уладзя і адчуў, як ад крыўды і злосьці халаднее твар.

   Цётка замахала рукамі і стала хутка памяньшацца, нібы таяць.

   - "Гасподзь"... - скрозь зубы сказаў Уладзя.

   Але маленькія аранжавыя сонцы ізноў закружыліся перад ім, зьліваючыся ў зыркія палосы, і цемра расьсеялася зусім. Уладзю сьнілася, што навокал ужо дзень і, як зялёныя вогнішчы, шугаюць на ветры дрэвы...

сайт В. Крапівіна

працяг у працэсе.
P.S. Прашу ПАКІДАЦЬ заўвагі ў камэнтах, каб карэкцыя адбывалася неадкладна!

Маленькі чалавечак з Гомлю прыехаў да старэйшай сястры ў Менск, яна ўжо даўно не жыве зь імі дома, яна вучыцца ў Беларускім Дзяржаўным Унівэрсітэце. Маленькі чалавечак сёньня:

• упэршыню ехаў на цягніку да Менску цэлых 5 гадзін
• пабачыўся з сястрой, пашпацыраваў зь ёй і з матуляй па незнаёмым, прыгожым, вялікім горадзе (па вачох было бачна, што спадабалася!:))
• упэршыню быў у касьцёле (Сымона і Алены)
• упэршыню пакатаўся на трамвае
• упэршыню паездзіў на мэтро (хоць і не спадабаўся пах у мэтро і моцна спужалася цягніка ўпершыню)
• упэршыню (о, Богі!) быў у Макдональдсу
• упэршыню (трымайце мяне сямёра!) бачыў Нацыянальную бібліятэку

Гэты маленькі чалавечак - мая сястронка Ніколь, 6 год.
... Як я ёй па-добраму зайздрошчу! Гэта залаты час, успаміны з гэтага ўзросту нясёш потым праз ўсё жыцьцё і намагаешся ўспомніць болей, болей і болей дробных дэталяў, гэта захапляе... Гэта дзіўная гульня з памяцьцю!

Сёньня не паехала з-за дужа кепскага надвор'я зранку я не паехала на дзень Народзінаў сябра. Ну, што зробіш.

Затое знайша ў сябе сілы, каб зхадзіць на  дзённы сэанс  даццкага кіно на "Мы пераможам" - і  гэта было  таго варта!!! Фільм проста СУПЕР, я  не проста задаволеная, я ЗВЫШзадаволеная!!!  Абсалютна гарманічная, файная, мілая,  асэнсаваная,  шчырая і актуальная кінастужка!  І я, і незнаёмыя людзі побач са мной месцамі проста не маглі стрымаць сьлёз, бо сюжэт там быў такі... Хто бачыў, той зразумее, бо пераказваць фільмы - няўдзячная справа. Скажу толькі адно: калі хто-небудзь калі-небудзь дастане фільм "Мы пераможам" ("We Can Overcome It") - глядзець усім абавязкова, не пашкадуеце, а яшчэ ... ДАЙЦЕ ПЕРАПІСАЦЬ,  буду ве-е-е-ельмі ўдзячная.

Яшчэ раз пераканалася пасля фільма, што пайду працаваць у школу. Гэта будзе не адзіная справа жыцьця, канешне, але адна з улюбёных. Дзеці - гэта будучыня. Іх ні ў якім разе нельга аддаваць у рукі ідыётаў, якія ідуць зь імі працаваць не па позьве сэрца, а дзеля славы і грошаў. Ім таксама неабходна альтэрнатыва.

ад kazimirauna