chris_gomel

Калі да мяне вернуцца з космаса мае згрызоты сумленьня, я ўжо надоўга, надоўга загразну ў гэтым сьмешным і незразумелым для мяне маленькім Сьвеце... А пакуль мая сьвядомасьць дваіцца, траіцца, я перастаю быць маналітам, я станаўлюся рознай, вучуся не думаць пра тое, дзе я была ўчора і што будзе заўтра. Атрымліваць асалоду ад кожнага імгненьня - вось яна якая, аказваецца, можа быць разнакаляровая рэчаіснасьць... І халера з гэтымі стандартамі!... One-day-living, yeah.

Захварэла. Паслязаўтра іспыт - не вучу, таму задача мінімум - гэта пра яго не забыць увогуле))) А ўвечары таго ж дня - Рыга. 

... Вяртаюцца старыя Вельмі_Важныя сябры.
З'яўляюцца Вельмі_Цудоўныя новыя. Колькі новых эмоцый і ўражаньняў прыносіць мне кожны новы дзень!
Пазаўчора знайшла яшчэ адну працу. У некаторыя моманты адчуваю, што я woman like a man ў хуткім часе зусім не застанецца часу ні на што, акрамя працы, але супакойваю сябе тым, што гэта проста такі пераходны перыяд.
Слухаю новую музыку і афігеваю ад гармоніі: Simple Plan, All-American Rejects, Busted.

Зусім нядаўна я зноў я пераканалася ў тым, што калі я штосьці моцна захачу, мала што можа мне зашкодзіць...))

Сустрэла сябра з майго факультэта, выпускніка. Мне распавялі дзіўную гісторыю пра тое, што мой дэкан ПАХВАЛІЎ тую самую кніжку па правох студэнтаў, якую мы напрыканцы вясны выдалі. "Мне казалі, што дрэнная кніжка, а я паглядзеў - добрая! Што ж яна (я то бок) да нас не звярнулася, мы б ёй падказалі, дапамаглі, яшчэ б і прэмію выпісалі!". От халера, так жа не бывае!!! :)

Праз тыдзень - на баркэмп у Рыгу.

... Я шчасьлівая)))

Не пасьпела памарыць як сьлед пра тое, што нарэшце я вызначылася з будучай прафесіяй, як... як...

БЛІН!!!

... У мяне ад радасьці дрыжаць рукі :)))
І не пытайце нават, не зараз :))) Усё роўна нават я пакуль ня веру!!!

Толькі што выпадкова разарвала і высыпала сабе на спагеці пакуначак гарбаты.
І крыўдна, і не зробіш нічога ўжо))
Прыйшлося есьці. Макароны са смакам смародзіны, ёпэрэ) 

Тэхнічны апдэйт:







Як жа крута, калі нарэшце можна закінуць на комп усе сезоны House M.D. і South Park усё, што валялася на дысках па ўсім пакоі і на чужых кампах!!!

За наводку дзякуй xadnight ;)

( +3 )

Усё ж, напэўна, маё самае моцнае прафесійнае жаданьне - заняцца зноў астраноміяй і асабліва астрафотаздымкай. Я паняцьця не маю, калі гэта можна будзе зрэалізаваць, з улікам таго, што мой тэлескоп стаіць і пыліцца ўжо пяты год у Гомелі, а я са здымачом, гарой працы і вучобы - тут, у Менску. Але калі нарэшце займуся, прыйдзе спакой... :)

 

ant1killer, памятаеш, я паказвала пазаўчора на небе мутную плямачку  недалёка ад Касіяпеі (W). Вось яно ж, толькі ў тэлескоп: ( Х і Н Персея )

Ехала сёньня ў адным плацкарце з адным беларускім музыкам да Гомеля. Я яго пазнала, ён мяне ня ведаў. Пачалося ўсё з таго, што ён перахрысьціўся на дарожку, калі поезд адправіўся з Менска, а потым ён замест таго, каб разганяцца, спыніўся праз некалькі секунд. Мы перазірнуліся і я ўсьміхнулася яму. Ня ведаю, чаму. Ці то таму што ў яго вельмі добрыя вочы, ці тое так недарэчна спыніўся цягнік, ці тое таму, што мы так забаўна сідзім у адным плацкарце і мне проста хочацца яму ўсьміхацца :)

Мы ўсю дарогу лавілі позірк адно аднаго... Ня ведаю, чаму. Я нават сабе не магу гэтага патлумачыць. Позіркі станавіліся з кожным разам усё даўжэй, а ўсьмешка - усё больш сьмелай і натуральнай. Прынамсі я адчувала, як расплываюся ў сапраўднай усьмешцы_бяз_словаў усё часьцей, а позіркі ўжо не імгненныя, а на 5-10-20 секунд, не адводзячы вачэй. І ў гэтыя секунды я не адчувала нічога, акрамя сьвятла і радасьці!...

Мы не перакінуліся ніводным словам! У мяне ніколі такой дзіўнай дарогі дадому не было... І нават пракураны агульны вагон і пастаяннае бразганне дзьвярыма не сапсавала мне ўражаньняў ад гэтага Цудоўнага Чалавека з блакітнымі вачыма... :)

... і цэлы дзень так сьветла! :)

УСЕ, ХТО НЕ БЫЎ НА БАЙКЭМПЕ - ЛУ-ЗЕ-РЫ!!!  (акрамя тых, хто ня змог, бо працаваў, хварэў і г.д.)

Але так шкада, што вы прапусцілі гістарычную падзею: наш, НАШ беларускі Байкэмп!
Гэта было проста нерэальна крута, у такім кайфу і ў такім шалёным шчасьці, я не была напэўна ніколі!!!

ДЗЯКУЙ ВАМ, мае даражэнькія, усім тым, хто гэта рабіў, з кім мы гэта рабілі: наша выдатная каманда, удзельнікі, хэлп-цім, госьці, "Графіці", "Бэнд-А", журфак, спадар Градзюшка! 

Баркэмпу ў Беларусі - быць!!!

П.С. Прабачце ўсе, каго я пакрыўдзіла першай фразай: я не са зла і не для таго, каб пакрыўдзіць, а як у Саўз Парку ў серыі пра Абаму ;)) Я ўсё роўна вас усіх люблю, праўда-праўда! :)

Трэцяя фотка называецца "Мотакот" :)


( +3 )

Калі каму патрэбны мой новы нумар, пішыце сюды :)
Гэты ваш "превед" - абсалютна тупы тарыф (сімку падаравала сяброўка): 180 ўнутры сеціва, 420 - на іншыя. Піпец!!! Але грошы пакладзены, шляхоў да адыходу пакуль няма... Пакуль ня скончацца ;)

Гаманец шукалі - не знайшлі, дзякуй за дапамогу etnauka . Шкада, асабліва самаго гаманца з авечкай :(

... Хто губляў чарнобыльскае пасьведчаньне - падзяліцеся экспірыенсам, бо нешта мне стромна, што я яго не змагу перааформіць і вабшчэ... :(

Столькі плюсаў і столькі мінусаў адначасова, што я пачуваюся, нібыта мая галава - гэта кубак гарачай гарбаты, а ўсе думкі і ўсе падзеі, што вакол мяне і ўва мне - гэта кавалкі цукру, якія нехта кідае ў гэтую гарачую гарбату, і ў мяне няма ніякай магчымасьці іх сабраць і асэнсаваць... У галаве - насычаны расчын думак, але ўсё так аморфна, так несапраўдна, што я ня веру ў тое, што гэта насамрэч і я не сплю. Але мне так спакойна, нібыта Бог вядзе мяне за руку.

Праз тыдзень я зноў чортвазьмі кудысьці лячу, у заплечніку валяецца Newsweek і польскі Wprost (які я, блін, чытаю і разумею!!!), заўтра трэба не разарвацца ад вострай патрэбы быць як на працы, такі ва ўніверы, столькі планаў, столькі ідэяў, мяне мала парыць тое, што я згубіла мабільную сувязь са светам, бо так яно і спакойней. За тыдзень трэба зрабіць столькі, колькі  раней я не рабіла ніколі...

Паслязаўтра думаю падлучыцца на Лайф. Хто таксама плануе, паведамьце: будзем трындзець ужо нахаляву, так жа рэкламуюць ужо, так рэкламуюць!...

Дзесьці болей - дзесьці меней: менавіта так я магу патлумачыць тое, чаму я ў панядзелак бегала за цягніком, у якім паехаў без мяне мой тэлефон, а ўчора ў тым жа цягніку па дарозе дадому асэнсавала, што мой гаманец з усімі дакументамі, грашыма і сімкамі (превед, вэлком! ;)) застаўся ў гатэлю! :((

Трэба было чымсці адплаціць за ўсебаковы посьпех нейкім там вышэйшым сілам: тэлефон я ім не аддала, дык яны самі выбралі, што ў мяне забраць. Усё заканамерна: я стараюся не перажываць і думаць пра аднаўленне дакументаў і, магчыма, сімкі, хоць гэта і знак пераходзіць на вэлком. Хаця ўсё яшчэ спадзяюся, што гаманец знайшлі і мае варшаўскія сябры дапамогуць мне яго адсачыць і забраць. 

А яшчэ ў інтэрнаце не працуе аська, таму сувязь са мной выключна праз мыл і ЖэЖ.

Адным словам, я без капейкі грошай, без тэлефона і без пропуска ў інтэрнат. Калі будзе новы нумар, паведамлю, а пакуль - карыстаемся высокімі тэхналогіямі ;)

Ненавіджу грэбаныя елкі ў горадзе.
Іх ставяць - і значыць вось ён, момант задумацца пра тое, дзе і з кім хочаш сустракаць Новы год.
Ненавіджу гэтае тупое планаваньне гэтай тупой ночы, якая ўсё роўна ніколі не бывае шчасьлівай.

Гляджу ўжо ня першы вечар канцэрт малодзенькага брытыйца Jamie Cullum. Ціха вар'яцею ад дасканаласці музыкі, голаса, стылю! Гэткі поп-джаз, я ніколі не думала, што мне такое можа спадабацца! А зачапіла так, што калі ён грае і спявае я амаль не дышу!...



Калі хто падзеліцца запісамі mp3 ці падкажа, дзе беспраблемна спампаваць - з мяне падаруначак ;) Бо гэта нейкі шлях да нірвааааны))) Я вось зараз пішу, паралельна гляджу\слухаю ў куточку моніка і... усьміхааааюся :) Гэта - натхненьне, I know ;)

... з былым аднакласнікам за жыцьцё, даўно не бачыліся. Мне гадзіны тры з розных ракурсаў апісвалі як херова ў Беларусі маладому спецыялісту, што ён хоча жыць добра і мець у далёкай перспектыве дом з басэйнам замест штукі баксаў заробку. Што трэба валіць адсюль, куды глядзяць вочы, пакуль яшчэ не позна, няма сям'і, свабода дзеяньняў, больш магчымасьцяў, гнуткасьці і мабільнісьці...

Пасля такіх размоваў хочацца скінуцца з высоткі. Таму што ён правы і ён пра гэта кажа, а я разумею, што ён правы, і маўчу, счапіўшы зубы да болю. Таму што люблю Беларусь, бляць.

... мая суседка таксама набыла сабе джойсьцік.