chris_gomel

Букет жоўтых цюльпанаў, малібу і моооооора пазітыву :)))
Гатовая да працоўнага тыдня на радзіме ;)

Усіх дзяўчат са сьвятам, вясна ўжо надыйшла!!!

Калі да мяне вернуцца з космаса мае згрызоты сумленьня, я ўжо надоўга, надоўга загразну ў гэтым сьмешным і незразумелым для мяне маленькім Сьвеце... А пакуль мая сьвядомасьць дваіцца, траіцца, я перастаю быць маналітам, я станаўлюся рознай, вучуся не думаць пра тое, дзе я была ўчора і што будзе заўтра. Атрымліваць асалоду ад кожнага імгненьня - вось яна якая, аказваецца, можа быць разнакаляровая рэчаіснасьць... І халера з гэтымі стандартамі!... One-day-living, yeah.

Захварэла. Паслязаўтра іспыт - не вучу, таму задача мінімум - гэта пра яго не забыць увогуле))) А ўвечары таго ж дня - Рыга. 

... Вяртаюцца старыя Вельмі_Важныя сябры.
З'яўляюцца Вельмі_Цудоўныя новыя. Колькі новых эмоцый і ўражаньняў прыносіць мне кожны новы дзень!
Пазаўчора знайшла яшчэ адну працу. У некаторыя моманты адчуваю, што я woman like a man ў хуткім часе зусім не застанецца часу ні на што, акрамя працы, але супакойваю сябе тым, што гэта проста такі пераходны перыяд.
Слухаю новую музыку і афігеваю ад гармоніі: Simple Plan, All-American Rejects, Busted.

Зусім нядаўна я зноў я пераканалася ў тым, што калі я штосьці моцна захачу, мала што можа мне зашкодзіць...))

Сустрэла сябра з майго факультэта, выпускніка. Мне распавялі дзіўную гісторыю пра тое, што мой дэкан ПАХВАЛІЎ тую самую кніжку па правох студэнтаў, якую мы напрыканцы вясны выдалі. "Мне казалі, што дрэнная кніжка, а я паглядзеў - добрая! Што ж яна (я то бок) да нас не звярнулася, мы б ёй падказалі, дапамаглі, яшчэ б і прэмію выпісалі!". От халера, так жа не бывае!!! :)

Праз тыдзень - на баркэмп у Рыгу.

... Я шчасьлівая)))

Не пасьпела памарыць як сьлед пра тое, што нарэшце я вызначылася з будучай прафесіяй, як... як...

БЛІН!!!

... У мяне ад радасьці дрыжаць рукі :)))
І не пытайце нават, не зараз :))) Усё роўна нават я пакуль ня веру!!!

Усё ж, напэўна, маё самае моцнае прафесійнае жаданьне - заняцца зноў астраноміяй і асабліва астрафотаздымкай. Я паняцьця не маю, калі гэта можна будзе зрэалізаваць, з улікам таго, што мой тэлескоп стаіць і пыліцца ўжо пяты год у Гомелі, а я са здымачом, гарой працы і вучобы - тут, у Менску. Але калі нарэшце займуся, прыйдзе спакой... :)

 

ant1killer, памятаеш, я паказвала пазаўчора на небе мутную плямачку  недалёка ад Касіяпеі (W). Вось яно ж, толькі ў тэлескоп: ( Х і Н Персея )

Зараз накаціла такая туга, што нават не магу ўзгадаць пазітыўныя моманты навагодняй ночы... Адчуваю сябе "па-новаму" у Новым годзе: нейкай бездапаможнай, блін. Напэўна, з-за таго, што захварэла, а няма каму сагрэць мне малака на ноч :( І з-за таго, што прыходзіць так мала смсак, можа, на святы варта было б узнавіць старую?...

А Новы год быў файным! У вясёлай кампаніі ў маленькім доміку ў лесе далёка ад вялікіх гарадоў. Сустракалі дзевяты год і нас таксама было дзевяць (калі не лічыць котку, якую ўзялі з сабой).

Пакуль прачнулася, урубіла комп і падлучылася праз дайалап - забыла ўсе дэталі сна. Але... мне снілася мора. Усю ноч снілася сонца і мора. А ў Гомелі - сонца і сьнег, я ўжо забылася, што гэта бывае разам... Ох ужо гэты Менск. А ў кватэры халодна, і ў маці памёр кот, хоць я яго не любіла, а шкада, жывое ж было і мяўчыла... Але нам было добра разам, ўчора я падарыла ўсім падарункі, і мы елі мандарыны і глядзелі (шшшш!) Хаўса, а дзесь у палову на сёмую я адчула, што вырубаюся... І праспала я акурат 13 гадзін. І снілася мне мора...

а яшчэ я чагосьці вельмі ўзрадавалася начному званку...от, халера

Ехала сёньня ў адным плацкарце з адным беларускім музыкам да Гомеля. Я яго пазнала, ён мяне ня ведаў. Пачалося ўсё з таго, што ён перахрысьціўся на дарожку, калі поезд адправіўся з Менска, а потым ён замест таго, каб разганяцца, спыніўся праз некалькі секунд. Мы перазірнуліся і я ўсьміхнулася яму. Ня ведаю, чаму. Ці то таму што ў яго вельмі добрыя вочы, ці тое так недарэчна спыніўся цягнік, ці тое таму, што мы так забаўна сідзім у адным плацкарце і мне проста хочацца яму ўсьміхацца :)

Мы ўсю дарогу лавілі позірк адно аднаго... Ня ведаю, чаму. Я нават сабе не магу гэтага патлумачыць. Позіркі станавіліся з кожным разам усё даўжэй, а ўсьмешка - усё больш сьмелай і натуральнай. Прынамсі я адчувала, як расплываюся ў сапраўднай усьмешцы_бяз_словаў усё часьцей, а позіркі ўжо не імгненныя, а на 5-10-20 секунд, не адводзячы вачэй. І ў гэтыя секунды я не адчувала нічога, акрамя сьвятла і радасьці!...

Мы не перакінуліся ніводным словам! У мяне ніколі такой дзіўнай дарогі дадому не было... І нават пракураны агульны вагон і пастаяннае бразганне дзьвярыма не сапсавала мне ўражаньняў ад гэтага Цудоўнага Чалавека з блакітнымі вачыма... :)

... і цэлы дзень так сьветла! :)

 Зайшла ў Варшаве ў дзіцячую краму. Па інэрцыі. Можа, сястры падарунак зазырыць, можа, так проста... Ногі панеслі самі.

І вось стаю я перад гарой мяккіх мядзьведзяў. Пацягнула аднаго за лапу, а ён зусім не мядзьведзь, а лось! Калядны :) Ну, я яго са спіны бачу. Разварочваю. І слупянею. На мяне пазіраюць ВОЧЫ. Зусім як жывыя. Я стала, як у зямлю ўкапаная. Стала шукаць кошт, знайшла тое, што цацка - брытыйская. Кошт мне знайшла дзяўчына на касе - 35, кажа, злотых. Трохі больш за 10 бэ. Ну, думаю, купіць трэба. Ну проста так прышчыміла: глядзяць на мяне гэтыя вочы, дзіўна зробленыя такім чынам, што як лася не разварочвай, ён на мяне глядзіць, хоць страляй!!!

Ну і стала я ў чаргу. Стаю, лася ў руках трымаю, а ён мне ў вочы глядзіць, сабака. Самоооотна так глядзіць. Але ў галаве круцяцца думкі, што гэта палова грошай, што ў мяне ў кішэні. У выніку я дастаяла амаль да касы, ... развярнулася, пайшла назад да каробкі з мядзьведзямі. Развярнула яго спіной. Закапала ў мядзьведзі. Сыйшла. Не абарочваючыся. Баялася, што вылязе і зноў на мяне паглядзіць... 

Столькі плюсаў і столькі мінусаў адначасова, што я пачуваюся, нібыта мая галава - гэта кубак гарачай гарбаты, а ўсе думкі і ўсе падзеі, што вакол мяне і ўва мне - гэта кавалкі цукру, якія нехта кідае ў гэтую гарачую гарбату, і ў мяне няма ніякай магчымасьці іх сабраць і асэнсаваць... У галаве - насычаны расчын думак, але ўсё так аморфна, так несапраўдна, што я ня веру ў тое, што гэта насамрэч і я не сплю. Але мне так спакойна, нібыта Бог вядзе мяне за руку.

Праз тыдзень я зноў чортвазьмі кудысьці лячу, у заплечніку валяецца Newsweek і польскі Wprost (які я, блін, чытаю і разумею!!!), заўтра трэба не разарвацца ад вострай патрэбы быць як на працы, такі ва ўніверы, столькі планаў, столькі ідэяў, мяне мала парыць тое, што я згубіла мабільную сувязь са светам, бо так яно і спакойней. За тыдзень трэба зрабіць столькі, колькі  раней я не рабіла ніколі...

Паслязаўтра думаю падлучыцца на Лайф. Хто таксама плануе, паведамьце: будзем трындзець ужо нахаляву, так жа рэкламуюць ужо, так рэкламуюць!...

Дзесьці болей - дзесьці меней: менавіта так я магу патлумачыць тое, чаму я ў панядзелак бегала за цягніком, у якім паехаў без мяне мой тэлефон, а ўчора ў тым жа цягніку па дарозе дадому асэнсавала, што мой гаманец з усімі дакументамі, грашыма і сімкамі (превед, вэлком! ;)) застаўся ў гатэлю! :((

Трэба было чымсці адплаціць за ўсебаковы посьпех нейкім там вышэйшым сілам: тэлефон я ім не аддала, дык яны самі выбралі, што ў мяне забраць. Усё заканамерна: я стараюся не перажываць і думаць пра аднаўленне дакументаў і, магчыма, сімкі, хоць гэта і знак пераходзіць на вэлком. Хаця ўсё яшчэ спадзяюся, што гаманец знайшлі і мае варшаўскія сябры дапамогуць мне яго адсачыць і забраць. 

А яшчэ ў інтэрнаце не працуе аська, таму сувязь са мной выключна праз мыл і ЖэЖ.

Адным словам, я без капейкі грошай, без тэлефона і без пропуска ў інтэрнат. Калі будзе новы нумар, паведамлю, а пакуль - карыстаемся высокімі тэхналогіямі ;)

Ненавіджу грэбаныя елкі ў горадзе.
Іх ставяць - і значыць вось ён, момант задумацца пра тое, дзе і з кім хочаш сустракаць Новы год.
Ненавіджу гэтае тупое планаваньне гэтай тупой ночы, якая ўсё роўна ніколі не бывае шчасьлівай.

Гляджу ўжо ня першы вечар канцэрт малодзенькага брытыйца Jamie Cullum. Ціха вар'яцею ад дасканаласці музыкі, голаса, стылю! Гэткі поп-джаз, я ніколі не думала, што мне такое можа спадабацца! А зачапіла так, што калі ён грае і спявае я амаль не дышу!...



Калі хто падзеліцца запісамі mp3 ці падкажа, дзе беспраблемна спампаваць - з мяне падаруначак ;) Бо гэта нейкі шлях да нірвааааны))) Я вось зараз пішу, паралельна гляджу\слухаю ў куточку моніка і... усьміхааааюся :) Гэта - натхненьне, I know ;)

... з былым аднакласнікам за жыцьцё, даўно не бачыліся. Мне гадзіны тры з розных ракурсаў апісвалі як херова ў Беларусі маладому спецыялісту, што ён хоча жыць добра і мець у далёкай перспектыве дом з басэйнам замест штукі баксаў заробку. Што трэба валіць адсюль, куды глядзяць вочы, пакуль яшчэ не позна, няма сям'і, свабода дзеяньняў, больш магчымасьцяў, гнуткасьці і мабільнісьці...

Пасля такіх размоваў хочацца скінуцца з высоткі. Таму што ён правы і ён пра гэта кажа, а я разумею, што ён правы, і маўчу, счапіўшы зубы да болю. Таму што люблю Беларусь, бляць.

... мая суседка таксама набыла сабе джойсьцік.

Вось такая аранжавая паліцыя не пускае людзей да палітыкаў падчас паседжанняў Эўракамісіі. Звярніце ўвагу на калючы дрот. Не прайсці не праехаць...


( +21 )

Так не бывае, так проста НЕ БЫ-ВА-Е!!!

Сябра з'ездзіў кудысьці далёка ў Расею і прывёз адтуль... васьмібітныя гульні Дэндзі, пераканвертаваныя ў фармат для кампа. Каму цікава, фармат .NES+спецыяльная прога.

Зараз зрабіла шмат чаго па працы і вырашыла ўвечары адпачыць. Стала разбірацца ў гэтай сістэме і перабіраць гульні. Зараз ледзь не скачу ад шчасьця: я знайшла шмат чаго, ува што гулялася ў дзяцінстве, гэта проста нейкі цуд!!! Танчыкі, Марыё, Том і Джэры, Флінстоўны, Ціні Тун, чарапашкі Нінзя, кот Фелікс, прынц Персіі, Чып і Дэйл, Цырк, Папай, а асабліва рада гульні Марыё-3 (калі хто гуляў, гэта тая самая гульня, дзе Марыё падарожнічае па сямі мапах і ўмее пераўтварацца ў лятаючага ката).

Толькі ня сьмейцеся з мяне, але, фак, зараз я самы шчасьлівы чалавек у сьвеце!!!!!!!!!!!!!!!

Каго "чапанула", звяртайцеся і прыходзьце да мяне з флэшкай: маю 75 Мб шчасьця.

У мяне ёсць мара: калі ў краіне стане ўсё больш-меньш ліберальна, заснаваць прыватную белмоўную школу з эксперыментальнымі методыкамі навучання.

Ну вось хоць ты страляй, хачу працаваць з дзецьмі, а ў сучаснай Беларусі працаваць за капейкі, быць мэмберам "Белай Русі", атрымліваць "Ганаровыя граматы" і трываць маразм вертыкальнага кіравання нацыянальнай адукацыяй няма аніякага жаданьня... Хочацца даць дзецям свабоду самавыражэньня, адмяніць форму, скасаваць усе тупыя правілы і абмежаванні, БРСМ не падпускаць да школы на гарматны стрэл... Індывідуальныя планы, творчы падыход... Эххх....

Вырашыла сваю праблему тугі па сваіх экс-вучнях: прапанавала сустрэцца адной з улюбёных вучаніц :) Шчасьлівая, чакаю :)