З прычыны сваёй хваробы я адзіная была ў блоку, калі ў інтэрнат двойчы (учора і сёньня) наведаўся намеснік дэкана і ўчора яшчэ рабіла абыход сацыяльны педагог.
Дыялог з нам. дэкана: - Здравствуйте! А где остальные?
- Разбегліся. Я хварэю проста.
- Ясно. Вы, наверное, догадываетесь, почему я тут?
- Неа.
- ...
- А-а-а, зразумела, выбары!
- Да. Вы уже сходили проголосовать?
- Не. І, напэўна, не збіраюся.
- Почему?
- У нас трэці кандыдат сняўся: цяпер у нас безальтэрнатыўная акруга.
- Ну вы же поймите, это же ваш голос... Можете проголосовать против всех... А то понизите процент для факультета... Нехорошо.
- (тут я ледзь не працытавала 38 і 65 артыкул пра свабодныя выбары і г.д., але мужык досыць класны, не хацелася яго засмучваць) Я падумаю. Мне трэба па-першае выздаравець, а ўжо потым я падумаю: або я пайду ў нядзелю, або не пайду зусім.
- Я вас не заставляю, вы не подумайте... Просто вы же поймите...
- Я разумею. Да пабачэння, не хварэйце.
- Да пабачэння, папраўляйцеся!
Малодзенькая сацпедка: - Здравствуйте, девочки. Знаете, зачем я пришла?
- Ну, здагадваемся...
- Ну вы, это, проголосуйте скорей. А то потом всем попадёт...
- Ахха...
І ўсё ж, я цытую магічнае заклінанне для тых, хто захоча "пакачаць правы" - абсалютна законна і абгрунтавана.
( Чытаць заклінанне... )