...
Чудище

нет, Полли Сергевна, никакой ты не преподаватель! разве что преподдаватель.

не хватает ни строгости, ни стервозности, ни участия в личной судьбе подопытного,
даже если это касается репетиторства, для преподавания слишком эгоистична

а ешё настраиваю людей на какой-то фатнастически неучебный лад
вот только сегодня одна долго рассказывала про зимние ботинки и воров в переходах, а другой принёс цветы…

файна ўночы блукаць па заснежаным вулачкам Менску з кубачкам гарачага шакаладу..)
дарэчы пасябравала з кава-аўтаматам О_о
і прышпільна кідацца ў сябе снежкамі

м-да
меньше 2х недель назад мы играли в "я никогда не" и я честно загнула палец на утверждение "меня никогда не било"
а с этого времени ударило 2 раза.супер способностей не появилось и ложки не прилипают,а жаль.
ничего хорошего в общем.
мой кот превращается в рыбу,из-за его морской диеты он уже и пахнет как рыба

Камэдыйна-паранаідальна-патрыятычны мегаблакбастэр "Беларускія салдаты на абароне Радзімы".

У фільме раскрыты ўсе таямніцы тайнай і сакрытнай апэрацыі, зьдзейсьненай беларускім войскам падчас падрыхтоўкі войскаў да адзначэньня ўгодкаў Дня вызваленьня ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.

У галоўнай ролі: жаўнэр-легіянер з Салігорску Іван Шыла.
Апэратар: невядомы супрацоўнік каналу "Ваен-ТБ".
Акторы: героі беларускай штодзённасьці, пра якіх ня пішуць у кнігах, але якія кожны дзень ахвяруюць уласнай свабодай, сваёй годнасьцю дзеля Бацькаўшчыны, для сіняга і спакойнага неба над галавой - жаўнэры вайсковай часткі вёскі Межыца, што ў Віцебскай вобласьці.
Усе супадзеньні ў фільме з рэальнасьцю выключна выпадковыя.
Асаблівая заўвага: імя міністра Леаніда Мальцава таксама аніякіх сувязяў з рэчаіснасьцю ня мае.
Падгледзеў відэа ў ljoksa

Трэйлер :)

Распрацоўкі беларускіх навукоўцаў, якія выкарыстоўваюцца ў беларускім войску, адпавядаюць найвышэйшаму ўзроўню і кожны жыхар Беларусі пасьля прагляду гэтай вайсковай эпапеі будзе перакананы на 100%, што абароназдольнасьці краіны абсалютна нічога пагражаць папросту ня можа. Асабліва з такімі рыдлёўкамі, запатэнтаванымі ва ўсіх магчымых патэнтных бюро сьвету і запыты на продаж якіх пачынаюць паступаць ужо і з іншых галяктык. (У дужках адзначым, што з невялікім жалем прадстаўнікі Мінабароны канстатавалі, што на сувязь выходзілі пакуль толькі прадстаўнікі нашай Сонечнай сыстэмы.)

Ты яшчэ не аддаў свой грамадзянскі абавязак Радзіме? Тады дабраць патрыятычных пачуцьцяў вам дапаможа песьня "Зараз у арміі". Устанаві сваё Статус Кво - аддайся службе на "благо Роддине".

"Гэта як піраміда, - пранеслася ў яго мазгу. - Толькі яна чамусьці перавернутая..."

пад кіраўніцтвам шарагоўца :

...по некоторым прічінам.

.............дабранач................


( Посмотреть в полный размер, 174.87 КБ, 710x1000 )


ю.в.

( Посмотреть в полный размер, 159.78 КБ, 716x1000 )
в ожіданіі пісем-захожу на Главпочтамт,до востребованія,предьявляю паспорт...
...скоро Празднікі,Святы...напішіте обратный адрес-попробую выслать свою поздравітельную открытку,на своё-же усмотреніе.По Мінску-слал,В Ровно-тоже,В Россію,В Ізраіль-перредавал с нарочным,в США...не помню точно,но в почтовом конверте...Германія-добрые Люді озаботілісь,Швеція-імеет і не одну...больше не помню.Расшірімся?

всем здрасте!
вот что-то пришла в голову мысль сделать себе развеселый новый год - стопом скататься в витебск (из минска) по м3. ехать буду один, ибо же в составе М+Ж. как думаете, реально ли это осуществить 30-31 числа особо не застревая? (ну или 29-го вечером, часиков эдак в 5). полагаю, Диггер и Ко имеют что рассказать :)
(ну и для нуба в лице меня - чем зимний стоп отличается от летне-осеннего кроме очевидных "одеться потеплее и взять термос"? а то как-то вот еще не доводилось..)

Не спрашивай у тишины,
Не спрашивай у тех солдат,
В мемориалах что лежат.

...Спроси у бравых тех ребят
В Кремле которые сидят,
К погонам звезды пришивая,
Дубиной «мирною» махая.

Спроси у Польши и Литвы-
Им о России снятся сны.
Спроси у пражской у весны, -
Хотят ли русские войны?

...Есть что сказать и белорусу,
Тому, чьи предки из литвин,
Какою жуткою ценою
Им братство подарил москвин.

Когда Суворова орда
Палила села, города...
Спроси, спроси у Куропат-
Там непокорные лежат.

Спроси – что Украине братской,
Заверенной в любви славянской,
Из цепких рук большого брата,
Зачем защит искать у НАТО?

...Спроси у вдов, детей Чечни, -
Хотят ли русские войны?
Кто он, российский «миротворец»,
Тебе ответит гордый горец.

Грузин, улыбчивый всегда,
Сквозь слезы просто промолчит.
От миролюбия соседа
Сейчас его земля горит.

Калі б не гэтая дурацкая параноя, Вадзім застаўся б начаваць у сястры. Яна ўжо нават пасцяліла яму на навюткай канапе, але раптам яму здалося, што ён пакінуў на пліце чайнік. І вось цяпер, замест таго, каб спаць пад цёплай коўдрай на новай канапе, ён ідзе па цёмных бязлюдных вуліцах, праклінаючы чайнік, быдлянскі раён і сваю параною. Але параноя толькі расце… Можа з-за таго, што ён баіцца сабе прызнацца ў тым, што баіцца. А можа – з-за таго, што паўгода таму як раз у гэтым завадскім раёне яго зажопілі два гопніцкага выгляду амбалы. І пачалі збіваць, так як быццам бы ён быў штосьці ім вінны. І хаця ён нічога не быў ім вінны, аддаў амаль усё, што ў яго тады было – кашалёк, мабілку, пачак цыгарэт і гадзіннік.

Цяпер у яго быў ужо новы гадзіннік, які акурат у той момант, калі ён на яго паглядзеў, паказваў 00.52… І калі праз хвілін пяць няспыннага страху і трасення Вадзім ізноў глянуў на свой гадзіннік, на ім было 00.53. А да дому было яшчэ далёка, і самы страшны кавалак дарогі, мост над чыгункай – яшчэ на перадзе.

Спачатку ён думаў паслухаць плэер, каб скараціць дарогу, троху забыцца... Але тут жа зразумеў бязглуздасць і небяспечнасць сваёй ідэі. Ён ішоў ціха, прыслухоўваўся да ўсяго навокал, да кожнага свайго кроку. Ці толькі свае крокі ён чуе? Часам яму здавалася, што хтосьці ідзе побач, тады ён спыняўся каб праверыць, ці сапраўды гэта ягоныя крокі, тыя, што ён чуе? І калі ён спыняўся, то пераставаў дыхаць. І чуў толькі як сэрдца стучыць у горле… І кожны такі раз ён разумеў, што гэта ўсяго толькі пакаціўся лісток па асфальце.

Раптам за спінай ён пачуў мужчынскія галасы. Вадзім тут жа адскочыў убок і ўціснуўся ў сцяну, галасы ўсё набліжаліся, а ягонае сэрца тухкала ўсё гучней і гучней, ён ледзь-ледзь вытрываў, каб не запішчэць: “Ратуйце!!!” Хаця хто яго мог тут пачуць? Гэта была сценка старога закінутага заводу. І нікога наўкола… Праўда калі паўгода таму ён крычаў “ратуйце!!!”, яго ніхто не пачуў, хаця гэта было ва ўласным яго пад’ездзе, але можа ён слаба крычаў, хто цяпер разбярэцца…

Але людзі апынуліся ўсяго толькі людзьмі, яны прайшлі, не зважаючы на Вадзіма. Ён адліп ад сцяны і вырашыў, што так далей працягвацца не можа. І хоць такія паводзіны больш прыцягваюць да сябе ўвагу, ён вырашыў, што будзе бегчы. Перад тым як кінуцца з усіх ног, ён падабраў з зямлі камень, з разліку, што калі дабяжыць да жылога кварталу, то зможа ў выніку чаго зашпульнуць ім у вакно… Ён будзе бегчы так хутка як толькі можа. А там глядзіш і мост над чыгункай перабяжыць, за якім ужо пачынаюцца дамы. А дамы – гэта вокны, а ў вокнах – людзі…

Гэта напэўна быў самы доўгі і самы хуткі ў яго жыцці крос.

І вось ён падбягае да дому, з каменем у руцэ, сэрца б’ецца, як у таго сабакі, яшчэ трошкі, і ён думае, будзе дома, вось ён ужо бачыць свой пад’езд, ён азіраецца – ззаду нікога няма… І тут з іншага боку з’яўляецца сілуэт, ён набліжаецца да яго пад’езда, становіцца ўсё бліжэй і бліжэй, Вадзім бачыць, што гэта дзяўчына, у карычневым паліто, ды бяз шапкі, чамусьці менавіта такія дробязі запамінаюцца ў такія моманты, ён нават не разумее, заўважыла яна яго альбо не… ён падумаў, што калі паскорыцца, то можа быць, яна не паспее яшчэ зайсці ў сваю кватэру… дзяўчына спынілася каля дзвярэй, адчыніла… ён выкінуў камень з рукі, наўрад ці ён яму шчэ спатрэбіцца, дзяўчына зайшла ў пад’езд, праз пару секундаў ён быў ужо каля дзвярэй, азірнуўся назад, пасля таго як на яго напалі, ён ніколі не ўваходзіць у пад’езд, не праверыўшы ці не йдзе хто за ім – здаецца усё спакойна, ён зачыніў дзьверы, двума шырокімі крокамі пераадолеў пралёт у 8 прыступак, прыціснуў руку да яе рта і сказаў:

– Паспрабуй толькі піскнуць, шлюха.

Вчера пекла ванильные роглички , вкусные, рассыпчатые, но еще больше чем вкус, мне название их понравилось - роглички, готова целый день повторять :)

Малюсенькие у меня вышли, размером чуть больше половинки грецкого ореха :) Пробовала их сегодня фоткать под солнышком, первая осознанная проба фотографии еды :)

ці часта з вамі здараецца штосьці такооое!?
розныя бздуры?
са мною - штодзень.
неварагодна. але факт. як толькі падумаю, што мне стала сумна і мір - лайно, адразу так і здараецца.
да мяне падыходзяць людзі на вуліцы за дзень некалькі разоў, нешта пытаюцца. ці расказваюць. пытанні самыя розныя: ад дзе якая вуліца да як класна ў заапарку і дзе я набывала сукенку і валенкі. хмм. могуць проста што-небудзь распавядаць не зважаючы ўвагі на мужа побач.
сёння не прыйшлося выходзіць на вуліцу. прыйшлі спытацца дахаты. ну, ведаеце, гэта не займае шмат часу - дзесятак пытанняў, звычайная анкета. камунікацыя! гэта была тэма. а чуваку - грошыкі будуць за апытанку.
да гэтага, да вечара, цэлы дзень я займалася нічым. у літаральным сэнсе. забіла на ўсё. так часам вельмі прыемна змарнаваць нафік дзень цалкам. асабліва з маёй любоўю да ляноты. аднак стала сумна. думаю - от, блін, змарнавала дзень. так заўсёды бывае: спачатку цешышся, што нічога не робіш, а потым шкадуеш, што нічога не зрабіла.
на канец другой гадзіны і 178 пытання прышла файная думка. і я спытала - а колькі ўсяго пытанняў?
пытанняў было крыху болей за 200. во. лось.


ой нешта перастала пісацца. скончу на гэтым.

С затрашнего дня в КБ Лондон выставка гения художественного бреда ecologysа под названием "Микропафас"
Заходите. Завтра утром будет уникальная возможность получить автограф автора.
Независимости, 18.
Ещё там кофе-чай-напитки покрепче можно потреблять
-
Любителям СМ.
stary_mensk

Аўтар тэксту - гісторык, былы выкладчык МГУ, рэдактар расейскага GQ Мікалай Ускоў.