Originally published at Chris. You can comment here or there.
Працяг фотааповеда пра наш НГ2010, 34mag.net-edition ;)

Originally published at Chris. You can comment here or there.
Была ва ўніверы. Хадзіць мне без дыплома яшчэ мінімум год невядома колькі.
Міла пагутарылі з дэканам, потым ён прадыктаваў мне тэкст заявы на аднаўленне, а калі я пайшла за бланкам заявы да метадысткі, яна ў мяне здзіўлена спытала: “А ты хіба ня ведаеш, што ты ўсё роўна паедзеш па размеркаванні?”. Ну, я пра сябе канешне шчыра кажучы да канца не магла паверыць, што мяне вось проста так адпусцяць без крыві і прабачаць мне 43 мільёны. Яна яшчэ пры мне патэлефанавала кудысці там, назвала маё прозвішча і ў выніку я маю вось што: я аблажалася двойчы падчас вучобы ва ўніверы.
Originally published at Chris. You can comment here or there.
Так атрымалася, што ўвесь гэты тыдзень я жыла адна.
Вынікам гэтага атрымала амаль поўную моўную (жывую) ізаляцыю: на працы размаўляла па-бел., але няшмат. Пісала ў твітэр па-рус., ну і што, што шмат. Размаўляла з тымі, хто тэлефанаваў, натуральна, таксама па-бел., але рэдка. Ну і скайпы-гугелтокі таксама не ва ўлік. Асноўная частка часу прайшла ў праслухоўванні песень (Eng), а таксама я штосьці стала глядзець Грыфінаў у арыгінале (Family Guy. старэю?!). Да гэтага да ўсяго камунікацыі ў флікры (Eng), гарбата з малаком, аўсянка, – апафеозам быў сённяшні сон, дзе ўсе размаўлялі па-ангельску! Ніфіга сабе моўная адаптацыя, брава, мой мозг, дай пяць!
… і яшчэ мне вельмі хочацца ў Брытанію зноў. Проста уууу як хочацца, але часу пакуль няма зусім.
Originally published at Chris. You can comment here or there.
Сёння ішла ад Моладзевага тэатру ў бок Траецкага, натыкнулася на такую жаласьлівую карціну: цёплы вадасток (ад хлебазаводу, я так мяркую) і з сотню качак уперамешку з кірлямі ды галкамі. І дзьве кралі падыйшлі да ракі раней за мяне, ну, я думаю, зараз карміць будуць. Хрэн там! Сталі і фоооотаюць, панімаіш, на мабілкі. Цьфу на такіх :( Я скарміла ім бублік. Але што гэты бублік на такі натоўп лапчатакрылых? Яны ж галодныя як ваўкі зараз… Заўтра з батонам схаджу) Далучайцеся! :) У нас – лядоўні з хаўчыкам і цёплыя боты, а ў іх – вада з вадастоку і лапы на лёдзе :(
Originally published at Chris. You can comment here or there.
Сегодня утром шла на работу по сверкающему морозу, в жёлтой шапке, в жёлтых рукавичках и в жёлтых мартинсах. Купила жёлтое (не уверена, что правильно о нём в среднем роде, но что поделаешь)) помело, огромный цитрусовый мяч, который так поднимает мне настроение.
Но вдруг так чего-то раскисла, что хоть плачь. С утра слушала “Сплин”, а сейчас – “Мало Места” и Тиму Ежова, музыкального гения с исторической родины. В общем, этим и можно охарактеризовать моё настроение сейчас, лучше и не скажешь.. Ой не надо было, не надо было читать этот дневник, хожу теперь сама не своя, столько воспоминаний, столько деталей, столько диалогов всплыло в памяти. Прям как не со мной было. Бррр… Кино-сон-параллельная Вселенная. Многим людям из этого дневника захотелось сказать спасибо, потому что именно тогда “лепилась” я_теперешняя. Ни о чём не жалею, ничего не хочу забыть, приятно, что это всё во мне, что я была там. Осталось вбить себе в голову, что тех людей, кто был там со мной, больше нет, потому что все, ВСЕ люди меняются и именно поэтому распадаются компании, пары, расстаются друзья. Очень сильно хочется запомнить всё таким, какое всё было тогда: все краски, все улыбки, все то счастье и всех тех близких людей. Когда-нибудь кто-то оттуда станет героем моих книг или фильмов, потому что светлая энергия никуда не исчезает, я временно храню ее в себе…
P.S. читала 2002 год
Originally published at Chris. You can comment here or there.
Шыш вам, а не фоткі сёння)) Што я, дарма цэлы дзень забівала канал бясконцым відэа? ;)
Фоткі заўтра, абішчаю!
Ну, паехалі! Адразу кажу: манціраваць гэта дабро мне было сёння лянота, таму пастарайцеся мяне зразумець і злавіць кайф ад даступных, хоць і трохі расквантаваных у прасторы матэр’ялаў)
Карціна 1. Мы прыехалі!
Originally published at Chris. You can comment here or there.
Учора ўпершыню была ў Строчыцах, вёска-музей беларускага побыту пад адкрытым небам. Паводле плана гэта падарожжа было заадно і карпаратыўным запаздалым Новым годам)
Удалося ўсё на 10 з 10: і надвор'е, і кампанія, і настрой, і пачастункі, і напоі. У нас спачатку была экскурсія, потым мы шмат шпацыравалі, сьмяяліся, рабілі надпісы на снезе, «анёльчыкаў», потым былі вар'яцкі смачныя беларускія стравы ў карчме, цёплы хлеб, любімыя беларускія песні на фоне, медавуха і хрэнавуха. Хоць нас і рассадзілі па розных кутах (« За ўз'яднанне Аляскі і Амерыкі!»), мы ўвесь час «міксаваліся», хадзілі стол да стала ў госьці)) Потым гулялі ў самурая («Хі — Ха — Хо!») на свежым паветры цэлую гадзіну.
Дагэтуль вельмі цёпла ад гэтай сустрэчы, як файна мы пачалі год, хай ён пройдзе гэтак жа весела, як нам было ў Строчыцах! Фотасы будуць заўтра-паслязаўтра.

Originally published at Chris. You can comment here or there.
Я с вамі, дорогі друзі українці! :) Дуже бажаю вам вдалого вибору сьогодні і змін на краще! Ваша чудова країна гідна того, щоб стати частиною Європи, а там гляди і ми підтягнемось ... років через 15 ;)

Originally published at Chris. You can comment here or there.
Пісаць пра кіно – усё адно, што танчыць пра архітэктуру, таму я не буду разбіраць фільм па костках на рэцэнзію, такіх майстроў і без мяне хапае. Усе ўжо ведаюць, што частка фільма здымалася ў Менску, і ў асноўным з-за гэтага я і вырашыла яго паглядзець. У цэлым уражанні блытаныя, але фільм неблагі, хоць і расейскі. Асабліва нечаканы паварот падзеяў і канцоўка, вельмі клёвая, відовішчная канцоўка.

Originally published at Chris. You can comment here or there.
Я не буду грузіць зараз лінгвістычным рэлятывізмам: каму цікава, пачытаеце самі, гуглтранслэйт вам у дапамогу. Скажу толькі тое, што сама на гэты конт думаю, хоць гэта і будзе складана без упадзенняў у літдыбр.
Так, мова чалавека звязана з тыпам мыслення, бо кожнае слова — гэта не набор сімвалаў, гэта пэўны вобраз у галаве, які звязаны менавіта з гэтым словам. Калі чалавек вучыць новую мову, некаторыя сувязі падвойваюцца, а калі пераходзіць цалкам на іншую мову, то гэтыя сувязі разбураюцца і будуюцца наноў. Менавіта ад гэтага маўленне — гэта аўтаматычны працэс, які не вымагае дадатковых мазгавых працэсаў, акрамя як тых, што звязаныя з тэмай размовы. Гэта маё моцнае перакананне, якое я праверыла на практыцы ў тым ліку, калі некаторыя рэчы па-ангельску не маюць адпаведнікаў у беларускай і наадварот, а пра рускую з беларускай і казаць няма чаго, бо там хоць і падобная будова мовы і падобная граматыка, але такія розныя назвы адных і тых жа словаў, якія цалкам мяняюць вобразы ў галаве.
Originally published at Chris. You can comment here or there.
Каму там нездаровіцца ці незразумелы вэрхал у галаве — сёння можаце спісаць гэта на зацьменьне. Хай яно ў нас і не бачнае, але энэргія і іншыя таямнічыя навуковыя незразумеласці — усё дае адбітак на кожнага з гэтай планеты.
Карыстаючыся магчымасцю, перадаю прывітанне Бірме, Гоа і Кеніі, дзе я б з задавальненнем зараз апынулася. Там прынамсі няма гэтага жахлівага марозу, які выядае ўсю цеплыню знутры. Дзякуй богу, эмацыянальную не выядае)
Originally published at Chris. You can comment here or there.
Ну, тут не будзе глыбокай філасофіі пра тое, на якой мове правільна размаўляць і думаць у Беларусі – не-не-не, у мяне яшчэ не так шмат вольнага часу, каб пра гэта думаць і разважаць у слых. Хай акумулюецца. Проста маленькі прыклад, ці сітуацыя, ну, з бягучага.
Пайшла я, значыць, на курсы па кіраваньню аўтамабілем (вучыцца “на правы”, дурацкая фраза, але я ня ведаю, як гэта палітаратурней назваць), падавала даведкі-заявы вельмі хутка, раптоўна нават для самой сябе. У выніку я пайшла вучыцца ў тую школку, у якую я першую патрапіла, прычым патрапіла адразу на арганізацыйны сход. Цётачка-выкладчыца аказалася баявая і вясёлая, школа – у 15 хв пешкі ад дому (ну і што, што па бязьлюдных мясьцінах! я, аказваецца, жыву недалёка ад Камунаркі – адкрыцьцё дня!), ну і плюс вырашаць трэба было хутка, бо група была ўжо сфарміраваная амаль. Я вырашыла, што застаюся тут. Хаця пры першай асабістай размове з выкладчыцай, яна стала на мяне фыркаць кшталту “Говоріте по-русскі!”, чаго, па шчырасьці, я даўно ў такім рафініраваным выглядзе ужо не сустракала… Ну, зараз яна на лекцыях праз сказ задзьвігае пра тое, што “мы, як нармальныя рускія людзі…” калі хоча прывесьці нейкі прыклад па тэме навучаньня. Але шукаць іншую школу і лаяльных выкладчыкаў у мяне не атрымалася…
Originally published at Chris. You can comment here or there.
Соры, што так зацягваю выкладаньне фотак: адбылося тое, чаго я баялася — падарожжы наклаліся адно на адно, потым — НГ-калядны вэрхал, ну і вось... Для тых, хто яшчэ не бачыў фоткі тут, выкладу трошкі бэста са спісу ужо апрацаваных і гатовых для прагляду. Іх там яшчэ шмат, таму гэта толькі другі пост з ... эмм, мо якіх 5-6 :)

Originally published at Chris. You can comment here or there.
Я доўгі час жыла з няправільным разуменьнем фатаграфіі як мастацтва, бо пачынала я свой шлях у фота з мастацкай фатаграфіі і з Зеніта, потым перайшла на такую ж, толькі + “мыльніца”. Тады я займалася ў “Краявідзе” у фотамастака Аляксея Паўлюця. Потым, калі ў мяне з’явілася люстраўка, я мела цьвёрды намер яе прынамсі акупіць, бо была яна для мяне задавальненнем даволі дарагім і цяжка здабытым. Таму я кінулася з галавой у фотажурналістыку, і маім гуру і кумірам быў (і застаецца) Грыц, беларускі фотакор AP. Ну, розныя там Карцье-Брэсоны не ва ўлік, кумірамі трэба рабіць людзей рэальных.
Originally published at Chris. You can comment here or there.
На відэа можна пабачыць суслагістэрыку наша экзатычнае дабіранне (а тады было -15!) да зімняга ляснога аазіса, адкуль я толькі нядаўна вярнулася і гатова да подзьвігаў, а менавіта: праца х 3, курсы па кіраванні машынай, а таксама — тссс, толькі б не ссурочыць! — зноў пачну хадзіць у басэйн, і пакуль мае намеры цьвёрдыя да першага соннага ранку! :)