![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
... ён абняў мяне яшчэ ў Лондане, і не адпусціў ажно да сапраўднага перадкалядна-каляднага часу... На выходных мне зранку прывезлі дамоў жывую елачку, а ўчора мы разам ўпрыгожылі яе жоўтымі і чырвонымі шклянымі шарыкамі. А зараз, у вечар са сьвечкамі, я ўзгадваю самы незвычайны горад і самы нечаканы сюрпрыз году: Лондан...
chris_gomelchris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Ужо чакаю :) Фільм выходзіць 5 сакавіка 2010.
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Вось гэта відэа! Проста шык! Чэл з Уругвая, Фэдэ Альварэз, зняў маленькі ролік пра нападзенне робатаў — і з першага дня ягоны тэлефон раскаліўся ад званкоў з Галівуда!
Бюджэт роліка — крыху болей 100 брыт. фунтаў.
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Пачынаю дробнымі порцыямі выкладаць фоты. Пачну з Белграда. Я была там ужо ў трэці раз, і хоць абяцала сабе паглядзець новыя месцы і пашпацыраваць іншымі вулачкамі, усё адно з-за дэфіцыту часу я зноў была ў тых жа добра знаёмых ужо месцах. Хаця, канешне, на вочы кідаліся раней незаўважныя для мяне цікавыя дробязі ;)
chris_gomelchris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
З сустрэчы з ліцэйскімі сябровачкамі мяне хапіла толькі на адну фотку сёння. У гэтага цуда, што паказвае язык за маёй спіной, хутка спектакль, а я сіжу і думаю, ісьці ў такі дубак ці перачакаць да лепшых часоў... Ех.
Калісьці мы так сябравалі, ТАК сябравалі: МІшкі (клас матэматыкі-інфарматыкі) і АНГелочки (інгліш): калі былі ўсім ліцэям у санаторыі, пастаянна падкідвалі пад дзьверы сюрпрызы і запальвалі адныя для адных сьвечачкі на вокнах у калідоры на паверсе. Шчымліва пяшчотны час...
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Увогуле, сярод гэтых відэа не хапае прынамсі аднаго: самага першага і доўгага, там дзе самлік разганяецца і працінае сьнежныя аблокі над Менскам у Самы Першы Сьнежны Дзень, акурат у які мы і зляталі з Менску ў Лондан. Але яго я вырашыла выкінуць, бо ягоны змест прасьцей апісаць славамі: 15 секунд з моманту запуска турбін да ўздыму ў паветра, потым секунд 40 (а тое і болей!) у малочным Нідзе ака аблокі/хмары, а потым — нарэшце! — блакіт нябёсаў.
Вось, глядзіце як яно было (здымала Кодакам, толькі трэсся самалёт, і, адпаведна, у такт трэсліся рукі месцамі):
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Прывезла з Лондану кніжку «Законы жыцьця паводле South Park», і яна ўжо пайшла па руках ;) Там ёсьць амаль усе смачныя эпізоды з Саўз Парку з цытатамі, кшталту: «Стэн, запомні першы закон фізікі — усё, што весела не можа быць танней за 8 баксаў». Пазьней выкладу парачку ў адаптаваным перакладзе, ну ці сканы на худой канец, хоць гэтага і нельга рабіць (копірайт і г.д.). Але аднаму важнаму эпізоду там не знайшлося месца: Чубака форэва!
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Стала я пераглядаць усё адзнятае-нафотанае падчас падарожжаў у Сербію і Англію, што стала мне страшна ад колькасьці інфармацыі і ўражаньняў. Вось сёння хацела пачаць посьціць фоты ды відэа, а я ня ведаю, за што схапіцца! Напэўна, пачну я ўсё ж з Сербіі, каб быў нейкі храналагічны парадак, інакш блытаніна будзе (Тайланд я ячшэ разгрэбла не да канца, ага ;)).
chris_gomelchris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Вярнулася. У сябе не прыйшла і не хачу: там было клёва, як ні разу дагэтуль. Столькі сяброў у адным месцы)) У галаве блытаніна моваў, і песні ў плэеры ў самалёце па дарозе назад квантаваліся на словы і фразы, і кожная песня набывала новы сэнс... Паслязаўтра ў Лондан, таму ў бліжэйшы час можа быць блытаніна з фоткамі ў блогу.
Вось трошачкі Белграду. Знята фліп-камерай у рэжыме фота. Ведаеце, якая камера самая лепшая? Тая, якая заўжды пад рукой!
Днямі напішу агляд камеры, дарэчы.
Храм святога Савы
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
ххх: зараз вельмі смешна ўспамінаць, як мы пачыналі працаваць на кампутарах
ххх: тады было прыкладна так: зробіш нейкі тэкст, а ён раптам знік. тэлефануеш тэхнічнаму дырэктару: леша, што рабіць? а ён кажа: націсні, напрыклад энтер. а я кажу: Лёша, ты не умнічай, а скажы, якую пімпачку па ліку злева ці справа клавіятуры
ххх: адзінае, што выбачае — мабыць
было гэта ажно ў 1991 годзе — страшна падумаць
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Прачытала кніжку ўжо з тыдзень як, а ўсё ніяк не магу выціснуць з сябе пару радкоў пра. Пра, чаму і навошта было ўвогуле чытаць — усё ніяк не магу зразумець. Бо пасля прачытання дагэтуль неспакойна.
Звычайна я даволі блізка да сэрца ўспрымаю да сэрца кнігі. Ну, ладна, не толькі кнігі :) Можа таму я рэдка чытаю нешта новае-свежае-незнаёмае, усё больш люблю перачытваць знаёмае і новыя кнігі знаёмых аўтараў. Але тут я вырашыла, што не прачытаць і потым шкадаваць — ня ёсьць правільна. І без прадмоваў і папярэдніх рэцэнзій паглыбілася ў кнігу.
Тут не будзе спойлераў і рэцэнзій. Паспрабую без. Ні слова пра Коленьку. Я чытала кнігу дзьве ночы ці каля таго, напісана лёгкай, хоць і закручанай мовай, з мільёнамі літаратурных абаротаў, якія не замінаюць воку, а наадварот, па вушы зацягваюць у атмасферу. Шмат разоў лавіла сябе за грымасамі тыпу «вялікія вочы» падчас чытання, бо эмоцый яна выклікае праз край. Напісана нечакана шчыра і незвычайна, ведаючы Марціновіча яшчэ па «БелГазеце», я чакала нейкіх такіх спляценняў словаў, а атрымалася, што тэксты ў газеце на фоне кнігі выглядаюць нават бедна. Знайшла дзесяткі асабістых блізкіх паралеляў (вельмі спадабаўся ўрывак пра качак на Свіслачы), прычым дзеянні адбываюцца ў сапраўдным Менску, з амаль усімі сапраўднымі адрэсамі і назвамі («Вуліца Маркса і Спэнсара», хех), з замененымі, але зразумелымі імёнамі (Мураўёў... зразумела не адразу нават). У кнізе так шмат болю, эмоцый і нашай, МЕНСКАЙ рэчаіснасці, што час ад часу я адрывалася ад чытання, каб перавесці дух. А апошнія старонкі чытала збіваючыся, хутка, старалася вытрымаць, ня плакаць, прынамсі, да апошняга радка...
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Ролік: першы блін камяком. Паглядзела толькі 3 урока па афтэрэфекту з 10, не стрымалася і ўдарылася ў практыку. Водгукаў ня трэба: ведаю, што не ахці :) Але ... +1 у капілку скілоў, цяпер толькі шліфаваць тэхніку :)
Узрадуйцеся, творчыя і крэатыўныя: у Менск едзе сшытак для маляваньня-калажаў-дызайну і поўнага адрыву душы на белых старонках!
Праект Яны Франк (ага, той самай!) называецца “Выратуй сваю музу”. Спачатку яно, можа, выглядае мастацкім закосам пад буккросінг, і наўскідку немагчыма ацаніць маштабаў клёвасьці праекту, але паслухайце маленькую таленавітую мастачку Лару – яна вам скажа болей, чым FAQ на сайце.
chris_gomelchris_gomelchris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Учора глядзелі кватэру. Хоць яна і пад нумарам «34», але я не ў захапленьні. Гаспадары хочуць зрабіць дробны рэмонт і накупіць новай мэблі (бо кватэра практычна пустая), і ўвогуле, яны мілыя і прыемныя людзі, але кватэра дужа непрапарцыянальная і няўтульная: лінолеўм паўсюль, калгасная «сценка» (у мяне ад іх нэрвовыя дрыжыкі), планіроўка, як у нейкай маласямейцы, гаўбца няма, ну і вельмі брудны пракураны пад'езд, у якім тусуецца моладзь. Нейк неахвота перад НГ зацейваць рамонт, ну і ў цэлым уражаньне брыдкае (толькі ад кватэры, ад гаспадароў якраз наадварот). Таму пытаньне пра кватэру застаецца актуальным, буду рада падказкам! (акрамя Малінаўкі, Паўднёвага Захаду і Заводскага р-на)
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Насамрэч, гэта было знята яшчэ ў верасні, рабілася доўга ў вольны ад працы час (такое сапраўды бывае! замест сна О_о ;)), і дарабілася ўжо — оў-оў! — ажно 2 тыдні таму, а ў мяне ўсё не даходзілі рукі запосціць вынік! Ну, на ютубе ды вімеа яно ўжо даўно вісіць, але ж...
Фактычна гэта чацьвёртае зробленае ад пачатку да канца відэа, пятае змантаванае. Самай жэсьцю быў таймлайн у 10 хв (каб ютуб схаваў!) і падгонка гуку з дыктафона пад відэашэраг. Затое пракачалася не на жарт, ага. Эдзіюс харош, безумоўна, але штосьці падмывае з яго саскачыць. Напэўна тое, што я паняцьця не маю, як яго настроіць да рабочага стану на любым іншым кампе, бо мне з усталёўкай дапамагаў той, хто вучыў.
Атрымаўся нейкі полуфільм-полукліп, фіг паняць. Трэба выпрацоўваць стыль ролікаў. Але пакуль няма камеры, пастаянна страляць на здымкі і прасіць адлічбаваць касеты падзадаўбала. Але я ў працэсе вырашэньня гэтай праблемы ;) Усё! Глядзіце! Чакаю крытыкі і ўсётакое.
chris_gomelOriginally published at Chris. You can comment here or there.
Чуецца сэрцам ды нэрвамі, апантаныя мікраблогеры шмат каго ўжо давялі да апошняй стадыі агідлівай нянавісьці. Замест кніжак у траліках ды ўборных чытаюцца твіты, замест узбураных званкоў сябрам пішуцца CapsLock’aвыя твіты, твіты ядуцца на абед, твітамі высіраюцца і твітамі ж падціраюцца. Але, як бы ты ні запырскваў інтэрнэт-гікаў сьлінай сваіх аргумэнтаў, у недалекай будучыні і табе прыйдзецца далучыцца да мікраблогерскай касты – інакш будзе нельга.
Усе ж такі неяк няёмка юзаць сэрвіс, які некалі таптаў нагамі… Дзякуй Інтэрнэту, ёсьць шмат альтэрнатываў ці, калі хочаш іх так назваць, “пратэстаў” Твітэру.
“Пагаўкацца” на яго можна ў макраблогу Woofer. Гэта фіча для, тых, хто ня ўмее пісаць мэсэджы карацей за 1400 сымбаляў. Паглядзеўшы на дызайн і функцыянал сайту, непазьбежна азадачышся пытаньнем: гэта што, Twitter? Адказ на яго вельмі канкрэтны і знаходзіцца тут .
